We worden ‘gediscrimineerd’

18 september

Ondertussen kunnen we wel zeggen dat we aardig gewend zijn hier en dat het al een beetje als thuis begint te voelen. Paulina kwam vandaag naar ons toe en vertelde dat ze vandaag weg zou gaan en pas morgenavond weer thuis zou komen. Morgen stond er alleen een Skype sessie gepland met Oost-Afrika om de criteria van de Miss & Mister verkiezing te bespreken. Ze zei dat Angela en ik dat maar samen moesten doen, omdat het haar niet zou lukken om erbij te zijn. Wij hebben alleen geen idee wat er verder tijdens deze meeting besproken zal worden en weten verder ook niet zoveel informatie over dit evenement, maar dat wist Paulina zelf ook niet, dus we moesten maar afwachten. Vandaag hadden we drie meetings gepland staan, waarvan er maar weer één van door kon gaan, en dat was pas na de lunch, na twee uur dus. We hebben vanaf acht uur vanmorgen gewacht op kantoor voor deze meeting. In de tussentijd waren we wel eventjes naar huis gegaan. Bij de waterput horen we de mensen ‘mzungu’ zeggen zodra wij voorbij lopen. Melvin heeft ons geleerd dat ‘mzungu’ ‘wit mens’ betekent. Overal waar we lopen horen we mensen om ons heen ‘mzungu’ zeggen. Je zou bijna kunnen zeggen dat we worden gediscrimineerd. We hoorden dat veel mensen nog nooit een blank iemand hebben gezien en dat ze denken dat we hele andere wezens zijn. Ze vragen zich af of wij ook kunnen rennen en eten zoals zij, en zijn helemaal verbaasd als wij ze begroeten. De meeting duurde deze middag niet zo lang dus hierna konden we eindelijk naar huis na het lange wachten. Ik heb maar een beetje aangedrongen bij Ruta wat we willen doen deze week en dat dit echt geregeld moet worden, anders hebben we over een maand nog steeds niks kunnen doen. Hopelijk met succes.😉 We gingen hierna naar de supermarkt en kochten lokale pindakaas van hier. Onze pot die we hadden meegenomen uit Nederland is zo hard gegaan, omdat ze hier geen andere smeersels hebben voor op brood. Er wordt ook bijna geen brood gegeten, dus misschien vandaar. 

Hier is een foto van de waterput waar we elke ochtend langslopen en worden aangestaard.

19 september

De pindakaas valt ons gelukkig nog mee, de smaak lijkt bijna hetzelfde, maar de substantie is heel dun en olieachtig. Waarschijnlijk heel ongezond. Vandaag begonnen we de dag met een meeting bij ‘early marriage’ department. Ze vertelden ons dat het hier heel ongebruikelijk is om tegen je ouders te zeggen op het moment dat je een relatie hebt. Ze koppelen dit meteen aan seks en maken je uit voor een prostituee. Daarom wordt het zo lang mogelijk geheim gehouden. Ik denk dat familieleden hier hele oppervlakkige relaties hebben met elkaar. Kidaha, werkzaam bij dit department, wilde ons na de meeting meenemen naar Katoro, een stadje hiernaast. Ze zouden er lekkere ‘fried chicken’ moeten hebben, al zijn we bang dat de kip weer keihard zal zijn, net als alle andere kip die we tot nu toe hebben gegeten. Deze middag hebben wij alleen de skype sessie van Paulina gepland staan, omdat zij niet aanwezig kan zijn. Kidaha zei dat we wel op tijd terug zouden zijn en dat we met hem mee konden gaan. We gingen eerst langs het kantoor van Plan International. Nelico heeft veel samenwerkingen met deze organisatie. Het kantoor ligt ongeveer op vijf minuten rijden van ons eigen kantoor af. Er was wel te zien dat deze organisatie meer naambekendheid heeft en meer geld binnen pompt, gezien ik hier nog niet zo’n mooi en schoon gebouw heb gezien als dit. Daarnaast beschikte elke kamer over een airco, de eerste airco die we hebben gevoeld in Afrika. Na het bezoek vetrokken we richting Katoro. Na ongeveer 10 minuten in de auto te hebben gezeten, veranderde het landschap al snel. De zandvlaktes van Geita veranderden in een jungle-achtige omgeving. Er schijnen veel apen te zitten die je vanuit de auto wel eens kan zien, maar helaas hebben wij deze niet gespot. Onderweg kwamen we langs veel goudmijnen, die we binnenkort ook zullen gaan bezoeken. Aangekomen in Katoro gingen we langs drie kantoren waar we een aantal executive directors ontmoetten. Kidaha moest hier wat formulieren ophalen. Als we de auto uit moesten, werden Angela en ik weer met grote ogen aangestaard. In Geita zijn de mensen ondertussen al wel gewend aan onze verschijning dus worden we al iets minder nagekeken. Na de bezoekjes gingen we lunchen. We konden kiezen tussen fried fish of fried chicken. Kidaha zei dat de kip heel lekker was dus moesten het wel proberen. De kip was de beste kip die we tot nu toe hier hebben gegeten. Al is dat niet zo moeilijk gezien haast alle andere kip niet eens eetbaar was. De kip kregen we niet op, dus kregen we de overgebleven mee als doggybag. Er werd weer voor ons getrakteerd, hoe erg we ook aandringen dat wij willen betalen. Op deze manier geven we haast geen geld uit hier. Na het eten reden we snel terug naar het kantoor in Geita. Ruta stond ons al buiten op te wachten omdat hij ons zou ondersteunen tijdens de Skype sessie. Het was echter al tien voor half vier en we hadden nog steeds geen Skype verzoek gehad. Paulina is de enige die contact heeft met Oost-Afrika, maar gezien zij weg is, wisten we niet of het doorging. We bleven nog tien minuten wachten, maar daarna zijn we naar huis gegaan. Het is ondertussen geen verrassing meer als iets niet doorgaat. In de middag gingen we beachbetten met Melvin, erg leuk maar ook erg vermoeiend voor ons. Vanavond heb ik tegen Melvin gezegd dat ik groente ga koken en dus echt geen eten hoef. Eindelijk accepteerde ze het. Melvin gaat maandag terug naar school dus hebben wij haar beloofd dat ze nog wel een keer voor ons mag koken voordat ze weggaat. 

20 september

Vandaag heeft Ruta een interview voor ons geregeld met een priester, ‘if nothing will change’, had hij er dan wel bij gezegd.😉 We gingen rond tien voor tien richting James die met ons mee zou gaan, omdat de afspraak om tien uur zou zijn. Als in Nederland een afspraak om tien uur is, ben je er iets voor tienen. Hier vertrek je pas na tienen. Om kwart over tien kwam hij eindelijk aangelopen en konden we vertrekken. We werden naar een kerk gebracht met daarnaast een huis. We gingen het huis binnen en kwamen in een soort wachtkamer waar we nog even moesten wachten. Na een kwartier zei James dat we maar beter terug kunnen gaan omdat de priester nog wel even bezig is met een andere meeting. Ik ben benieuwd of het interview überhaupt vandaag nog zal plaatsvinden. Ik had dit keer echt de hoop dat een afspraak goed zou verlopen, maar helaas, ik moet al mijn verwachtingen voortaan maar loslaten. Na ongeveer een uur gewacht te hebben, gingen we het maar even navragen bij James. Hij zei dat de priester om half twee wel tijd zou hebben. Het was nu half twaalf, dus mochten we nog een extra twee uur wachten. Ook vandaag waren we al sinds acht uur ’s ochtends aan het wachten. Om half 1 gingen we maar lunchen. We wilden rijst met roasted fish eten, maar die bestelling was blijkbaar niet helemaal goed doorgekomen. Angela kreeg een bord met gekookte vis voor haar neus geschoteld. De vis leek letterlijk net uit het meer te zijn gekomen.😖 Alle kleuren van de schubben waren nog goed zichtbaar. Ik kon nog op tijd zeggen dat we deze vis niet hadden besteld, dus kregen we één gefrituurde. We hebben de gekookte vis wel geproefd, maar het smaakte erg naar grondwater. Vandaag was de bazin van het restaurant aanwezig dus rekenden we bij haar af. We waren 10.000 shilling kwijt terwijl we normaal 12.000 shilling kwijt zijn bij het meisje uit de bediening. Waar zal dan de overige 2000 shilling naartoe gaan?😉 We merken ook dat we bij de bajaji een hoger bedrag moeten betalen als we met zijn tweeën zijn. Na de lunch wilden we teruglopen naar kantoor, maar ontmoetten James onderweg. Hij had een bericht gekregen van de priester dat hij nu wel even tijd zou hebben, dus konden we direct naar hem toegaan. De man bleek uiteindelijk een pastoor te zijn en geen priester. Het interview verliep wel oké maar je merkt dat albinisme een gevoelig onderwerp is waar niet al te diep op in wordt gegaan. Hij was heel voorzichtig met het geven van zijn antwoorden en probeerde een zo correct mogelijk antwoord te formuleren. Thuis ontdekte Angela allemaal mieren in haar zak met lolly’s en ondertussen heeft onze muis de zak met noedels ontdekt. We besloten even een middagdutje te doen tot Melvin op de deur van ons huis klopte. Ik lag in bed dus ik had niet zoveel zin om eruit te komen en ik dacht dat ze later wel terug zou komen. Dat had echter geen zin want ze kwam mijn slaapkamer binnenlopen met de mededeling dat ze onze kleding had gewassen. Super lief natuurlijk maar als Nederlander ben je toch wel wat meer gesteld op je privacy en ben je er niet aan gewend als een ‘vreemde’ zomaar je kamer binnen komt lopen. Maar goed, dat schijnt ook weer normaal te zijn in deze cultuur. We ontdekten deze avond weer een grote kakkerlak die bijna tegen me aanvloog en een groot termietennest in ons huis.

De gekookte vis.

21 september

Vanochtend werd ik wakker met het bericht dat een ferry in Lake Victoria is verongelukt waarbij veel doden zijn gevallen. Angela en ik zijn vanuit Mwanza met deze ferry gegaan om vervolgens naar Geita door te reizen. Toen was al opvallend dat de ene boot, waar wij niet op zaten, overbeladen was met mensen en auto’s. Dit bleek bij de boot van gisteren ook het geval te zijn waardoor bij het aanmeren het gewicht naar een punt is gegaan en de boot is gekanteld. Vreselijk bericht en nu zijn we zelf ook wel banger als we gebruik moeten maken van de ferry. Dit meer schijnt vol te zitten met krokodillen dus zwemmen heeft ook niet altijd zin gok ik. We hadden vandaag eerst een meeting over de Miss & Mister verkiezingen. De verkiezing van Oost-Afrika zal gaan plaatsvinden in Nairobi, Kenia, dus waarschijnlijk gaan we daar heen eind november. In de middag hadden we weer een interview met een pastoor op de planning staan. Het ging vandaag beter omdat Ruta als tolk speelde waardoor we elkaar beter begrepen. De pastoor kon zich hierdoor beter uitdrukken waardoor we diepere antwoorden kregen vergeleken gisteren. Het interview vond trouwens plaats in de buitenlucht op een grasveld met plastic stoeltjes tussen een kerk en een groot busstation in. Dit was ook weer een nieuwe ervaring. Na het interview gingen terug naar kantoor omdat we om 3 uur de skype sessie met Oost-Afrika zouden hebben. Er bleken alleen enkele problemen te zijn met de laptop van Paulina en later ook bij een aantal andere landen, dus de Skype sessie werd voor de tweede keer verzet. We zijn met Ruta meegegaan op kraamvisite bij onze collega Diana. Hier ontmoetten we meerdere collega’s en kregen we iets te drinken. We mochten de baby allemaal even vasthouden, heel lief kindje. Ze zal vast geschrokken moeten zijn van onze witte verschijning. Vervolgens kwam er een wensenrondje waarin iedereen zijn of haar wens uitsprak naar Diana en de baby. Daarna kwamen de pannen op tafel en kregen we allemaal te eten, kan natuurlijk ook niet anders. Na het eten vertrok iedereen weer en gingen we naar huis. Morgen hebben we met Zabato afgesproken om naar het Yohanna Memorial Center te gaan om te gaan voetballen met de kinderen en zondag wil een andere collega ons misschien ergens mee naar toe nemen dus we hebben als het goed is een leuk weekend voor ons. Begin oktober gaan we trouwens in Serengeti op safari als alles doorgaat, dus we zijn benieuwd! 

Interview plek van vandaag.