Een rondje om de wereld gereisd (gevoelsmatig)
Afgelopen dagen hebben we meer dan 7000 (!!!) km afgelegd voor de voorselectie rondes van de Miss & Mr verkiezing. De vriend van Angela heeft vanmorgen opgezocht dat de afstand hemelsbreed vanaf Rotterdam naar Geita ongeveer 6600 km is. Dat zegt wel even iets over de afgelegde afstand. 😅 We zijn dan ook wel in de uithoeken van Tanzania geweest. Zo zijn we een half uurtje van de grens van Oeganda en Kenia af geweest. De voorselectie rondes zijn goed verlopen en hebben we onze kandidaten voor de Final Contest weten te vinden. Angela en ik dachten dat we alleen moesten jureren bij de voorselectie rondes, maar we kregen eerder deze week te horen dat we ook in de jury zitten van de Final Contest die vandaag 27 oktober heeft plaatsgevonden. Hele mooie ervaring om de gehele verkiezing te hebben mogen jureren en we hebben vandaag de twee grote winnaars mogen uitkiezen van Miss & Mr Albinism Contest Lake Zone 2018. Er waren uiteindelijk ook nog drie andere kandidaten uitgekozen die met de twee winnaars naar Dar Es Salaam worden gestuurd voor de grote verkiezing van Oost-Afrika van 30 november.
Met Mr Albinism Lake Zone Region 2018!
Na de finaleronde werden de ballonnen van de muren gehaald waar de kindjes van het centrum mee gingen spelen.
Tussen de drukke reisjes door hadden we afgelopen weekend ook nog diploma-uitreikingen van twee middelbare scholen hier in Geita. Het klinkt een beetje verwend maar de uitreikingen waren een beetje saai omdat we in principe vier uur lang naar een taal zitten te luisteren waar we niks van verstaan. Dan horen we af en toe het woord ‘mzungu’ voorbij komen en wordt er gelachen. We weten dan dat er over ons wordt gepraat maar verder kunnen we er niks uit opmaken. Blijft apart dat het hier heel normaal is om iemand te noemen naar zijn kleur, terwijl dat in Nederland al gauw als discriminatie wordt gezien. We waren wel weer VIP-gasten, dus hadden we weer een plekje op het podium bij de directeuren van de scholen. Het leek net een persconferentie met alle camera’s die op ons waren gericht. Af en toe liepen er meisjes achter ons langs om drinken voor ons in te schenken. Na uren lange speeches en handen schudden waren Angela en ik er wel weer een beetje klaar mee en werden af en toe haast agressief omdat er soms geen einde leek te komen aan de speeches.
Na de uitreiking van zondag hadden we nog een reis van vier uur lang op de planning staan. Het hotel waar we aankwamen was een beetje een domper. Helemaal omdat ik me deze avond niet zo lekker voelde. Of misschien maar beter, want daardoor kon ik snel in slaap vallen. In eerste opzicht zag de kamer er al een beetje smoezelig uit. Daarnaast zat er een nachtclub naast mijn kamer en gezien er alleen gaas voor mijn raam zat, kon ik lekker van de muziek meegenieten. Ook de badkamer zag er niet heel hygiënisch uit en ik kwam er al gauw achter dat er niet eens stromend water was. Zelfs een wc doorspoelen was dus niet mogelijk. De volgende ochtend liep er allemaal hotelpersoneel rond met emmers water. Blijkbaar had het hele hotel geen stromend water. Over het ontbijt zal ik niet eens beginnen. Onze collega’s vertelden ons dat ze heel de nacht zijn opgebleven omdat ze last hadden van bed wantsen. Onze andere hotels waren daarentegen allemaal dikke prima, alleen een hotel als dit had ik nog nooit meegemaakt.
Het enige voordeel aan dit hotel was de locatie. Achter het hotel lag namelijk een klein strandje aan Lake Victoria. Hier hebben we na de voorselectie nog even rondgekeken en gewandeld. Het leek Paulina een leuk idee om aan de boom te gaan hangen, maar dat werd al snel te veel voor haar (zie foto hieronder😂). Ze lag na deze foto op de grond. Toen we terugreden naar Geita kwamen we nog langs hele mooie landschappen waar we zijn gestopt om wat foto's ta maken. Hele mooie uitzichten!
Reacties
Een reactie posten