'Live' op de set van de Lion King
Wat zijn de afgelopen dagen voorbij gevlogen, maar wát was dit een mooie en bijzondere ervaring. Ik zal eerst nog vertellen over de bruiloft van zaterdagavond wat ook wel weer interessant was. Paulina was om vijf uur naar de schoonheidssalon gegaan om zich te laten opmaken en haar haren te laten doen. Ze zou om zeven uur weer terug zijn zodat we op tijd naar de bruiloft zouden kunnen gaan. Om kwart voor acht was zij nog steeds niet terug terwijl de bruiloft al om half acht zou beginnen. Ondertussen dachten we niet meer te gaan en kregen we ook ons avondeten van het huismeisje. Na nog geen twee minuten hoorden we ineens getoeter van de auto. Paulina verontschuldigde zich dat het zo lang heeft geduurd en dat ze zich nog even snel ging omkleden. We werkten nog een paar happen avondeten naar binnen en zijn uiteindelijk rond kwart over acht weggegaan. Toen we eindelijk in de auto zaten, leek er een probleem te zijn. De band was hartstikke lek. We waren al drie kwartier te laat maar op deze manier nog veel later. Uiteindelijk is de man van Paulina ons op komen halen en heeft ons naar de bruiloft toegebracht. De bruiloft leek typisch Amerikaans. Alles was heel groots, veel verlichting, een grote camera en scherm waarop de beelden live te zien waren, en veel andere tierelantijntjes. Toen we binnenkwamen gaven we onze uitnodiging voor de gastenlijst. We kregen bier te drinken en kregen een snack, bestaande uit sambosa, pinda’s en popcorn in een zakje. We namen plaats voor in de zaal. Veel vrouwen waren aan het dansen en gilden op Afrikaanse wijze, wat als ‘lelelele’ klinkt op een hele hoge toon. Er stonden enorme lampen op ons gericht waardoor er heel veel grote insecten op ons kwamen vliegen. Een aantal mensen aan tafels werden voorgesteld waarbij je moest opstaan en als Beatrix in de camera moesten zwaaien. Toen Nelico werd opgenoemd, moesten wij van Paulina ook opstaan. Daar stonden we dan ongemakkelijk te zwaaien met een camera op je smoel. Natuurlijk hoorden we het woord ‘mzungu’ weer voorbij komen maar wat er verder over ons wordt verteld, verstonden we niet. Na heel wat speeches en cadeautjes van de familie konden de mensen eindelijk avondeten. Het was al kwart voor twaalf, ‘normale’ tijd voor het avondeten. Kinderen lagen ondertussen al een tijdje voor pampus op de stoelen en collega’s van Nelico waren al stomdronken. Gelukkig hadden wij thuis al iets gegeten, waardoor we eigenlijk niet echt meer honger hadden maar aten een beetje uit respect. Als cadeautjes kreeg het bruidspaar een hele uitzet, een koelkast bijvoorbeeld, een luxe product van hier. Het was een grappig gezicht om te zien hoe al deze producten naar binnen het podium op werden getild. Na het avondeten zijn naar huis gegaan.
30 september
Vannacht lag ik om drie uur nog steeds wakker, dus het was een kort nachtje. Om kwart voor zeven bracht Paulina ons naar het busstation hier verderop. De autodeur ging open en we werden letterlijk uit de auto getrokken door mannen die zich rondom de auto hadden verzameld. Onze tassen werden van onze ruggen afgerukt en meegenomen naar een bus. Er is tussen de bussen veel concurrentie en iedereen wil zoveel mogelijk passagiers in zijn bus hebben. Niet eens wetende of dit de bus naar Mwanza was, werden we de bus ingeduwd. Paulina die kwam aangerend zei dat deze bus naar Mwanza ging en we dus plaats konden nemen. Het schijnt altijd op deze manier te gaan bij de busstations hier, heel bijzonder. Op de ferry werden we door een man aangesproken die zei dat we hem moesten volgen. Hij wist precies bij welke bushalte we eruit moesten in Mwanza en wie ons op zou komen halen. Deze man kwam echt uit het niets, maar verder wel heel vriendelijk dat hij ons begeleidde. Aangekomen bij het busstation, werden we opgevangen door Jawed, de safariman. Hij bracht ons naar het hotel en zou ons ’s middags rondleiden in Mwanza. We wilden vanavond heel graag pizza eten maar Jawed had ons al bij hem thuis uitgenodigd. Eerst waren we een beetje teleurgesteld omdat we zo erg uitkeken naar iets anders te eten, maar uiteindelijk was het natuurlijk super lief dat hij ons uitnodigde. In de middag reden we rond in Mwanza, langs Lake Victoria en de Von Bismarck rots, een soort plateau met allemaal grote stenen met mooi uitzicht. Hierna werden we afgezet bij ons hotel waar we nog even konden relaxen. Onze hotelkamer beschikte over een televisie, een koelkast en een wc-pot. Helaas geen warme douche maar goed, we wisten ook eigenlijk niet beter na een maand. In de avond werden we opgehaald door Jawed en zijn vervolgens naar zijn huis gereden. Hij zal zeker niet de armste zijn hier in Tanzania, gezien hij beschikte over wifi, een televisie en een Apple laptop. Zijn vrouw had echt heerlijk gekookt. Zo lekker had ik nog niet gegeten de afgelopen maand. Op de tv stond een programma over Nederland op. We zagen Amsterdam en windmolens. Heel gek om dan ineens je eigen landje te zien en het voelt ineens alsof we al een eeuwigheid van huis zijn.
1 oktober
Vandaag zouden we rond half negen worden opgehaald. Uiteindelijk na ander half uur gewacht te hebben in de lobby, kwam Jawed aan. We reden naar Rock City Mall tegenover ons hotel en gingen bij een restaurant zitten. Hier hebben we uiteindelijk nog twee uur moeten wachten tot onze safari jeep kwam. We waren ondertussen een beetje geïrriteerd geraakt omdat we om half negen al klaar moesten staan maar vervolgens nog drie en een half uur hebben moeten wachten. De jeep maakte weer een hoop goed gezien het een zespersoons jeep was voor ons tweeën (!) en beschikte over stopcontacten en zelfs een klein koelkastje. We konden onze reis naar de camping beginnen samen met onze gids voor komende dagen, genaamd Lamech. Onderweg reden we op een bepaalde plek langzaam waar ineens allemaal mannen naar onze auto kwamen toegerend die zakjes met witte dikke stokjes naar binnen gooiden. Angela en ik deden snel onze ramen dicht. Lamech kocht een zakje en het bleek suikerriet te zijn. Hij liet het ons proeven. Het leek een beetje op harde cassave qua structuur. Je moest erop zuigen en dan bleef er iets hards over wat je uit moest spugen. Het smaakte wel lekker zoet. Na drie uur rijden ongeveer kwamen we op de camping aan. Hier ontmoetten wij Richard, de eigenaar van de camping. Er waren veel studenten aanwezig die worden opgeleid door Richard in koken en in toerisme. We kregen drie studenten toegewezen die ons de omgeving lieten zien. We liepen naar de ingang van het Serengeti National Park. Dit lag maar op 1 km van de camping vandaan. Dichtbij de ingang zagen we al wat dieren in de verte staan. ‘Wild beasts’ werden ze genoemd. Toen we terugkwamen hebben we nog een potje volleybal met de studenten gespeeld op de camping. Als avondeten kregen we eerst een heerlijk romig pompoensoepje met zelfgemaakt brood en roomboter wat echt super lekker smaakte. Zeker na al dat ‘neppe’, niet vullende, brood van afgelopen maand. Het was ondertussen al donker geworden. Boven ons was een hele mooie heldere sterrenhemel te zien waaronder we aten. Als hoofdgerecht kregen we gefrituurde visstukjes met patatjes (eindelijk krokante) en een salade. We sloten af met watermeloen met dadels, die heerlijk zoet waren. Ik zei tegen Richard dat hij wel een restaurant kon beginnen, zo lekker smaakte het allemaal. We zouden eigenlijk in een tent slapen maar vanwege de regen die verwacht zou worden, sliepen we toch maar in een huisje. Iets minder het camping gevoel maar doordat we met onze douchespullen naar het douchegebouwtje moesten lopen, kreeg ik er toch wel iets van mee.
2 oktober
Richard vertelde ons dat er vannacht hyena’s op de camping waren en dat er achter de camping olifanten liepen. Helaas, of gelukkig, hebben wij hier niet iets van meegekregen. Na een heerlijk ontbijt zijn we rond kwart over zeven naar het park vertrokken. Bij de ingang van het park moesten we ons nog even registreren en hebben we wat souvenirtjes bij de giftshop gekocht. We maakten wat foto’s voor het park en zagen ineens een grote aap in de boom zitten. Dit voorspelt hopelijk veel goeds voor deze dag, dachten we. Hierna konden we eindelijk het park in. Het was echt een onwerkelijke dag en besef het me nog steeds niet helemaal. Het leek net alsof we op de set van de Lion King waren. Het was zo gaaf om de dieren van zo dichtbij en in het wild te kunnen zien. Het viel me vooral op dat er veel groepen dieren bij elkaar leefden, terwijl ik dacht dat zij in aparte groepen zouden leven. Zo lagen bij het meer leeuwen en hyena’s niet heel ver van de zebra’s vandaan. Giraffen waren vaak te vinden naast groepen zebra’s. Ook lagen hippo’s en krokodillen naast elkaar zonder dat er maar iets gebeurde. Ik had verwacht dat we deze dieren niet bij elkaar zouden zien en als dit wel het geval was, ze elkaar zouden aanvallen. Aan het einde van de rit kunnen we zeggen dat we de volgende dieren hebben gezien: wild beasts, gazelles, apen, zebra’s, giraffes, nijlpaarden, everzwijnen, stokstaartjes, marmotten, buffels, krokodillen, olifanten, leeuwen, hyena’s en een arend. In de middag aten we naast een kleine landingsbaan in het park. Hier kwamen we een groepje Chinezen tegen. In totaal zijn we deze dag maar twee andere safari jeeps tegengekomen. Ik had veel meer toeristen verwacht, maar het is natuurlijk laagseizoen. Het was echt een topervaring en als ik ooit nog een kans zou krijgen om op safari te gaan, zou ik het zeker weer doen. We hebben trouwens ook kennis mogen maken met de ‘tsetse flies’, ze lijken op vliegen maar kunnen enorm prikken. Er zaten twee in onze jeeps en prikten zelfs door onze kleding heen. In de avond reden we weer terug naar Mwanza waarna we weer voor het avondeten waren uitgenodigd bij Jawed thuis.
3 oktober
Vandaag hadden we nog een dagje in Mwanza en zouden we vanavond samen met Paulina, die van Dar Es Salaam zou komen, terugreizen naar Geita. De driver van Jawed bracht ons naar de Maasai market en hebben ons daarna laten afzetten bij Lake Victoria. Hier hebben we een paar uurtjes gezeten en heb ik lekker een ijsje gegeten. Jawed had zichzelf uitgenodigd bij het restaurant vanavond, waar we eigenlijk niet zoveel zin in hadden. We wilden gewoon een rustig avondje met zijn tweeën waarbij we lekker kunnen eten zonder verplicht sociaal hoeven te doen. Eigenlijk zou de driver ons ophalen bij het meer en ons naar het restaurant brengen waar we dan Jawed zouden ontmoeten. Het restaurant leek op 2,3 km van het meer af te zitten, dus besloten we te gaan lopen. Ik stuurde Jawed een berichtje dat de driver niet hoefde te komen omdat we graag wilden lopen. Je ziet dan ook veel meer van de stad. Onderweg kwamen we langs een ijssalon dus namen we twee bolletjes schepijs. Na ongeveer drie kwartier wandelen, kwamen we bij Rock City Mall aan, waar het restaurant naast zit. Ik bestelde een milkshake want hier had ik het al de hele maand over. We namen een pizza als avondeten, wat echt een genot was. Ik sloot af met een ijskoffie en zat hierna echt bommetje vol. Ik heb het er vandaag van genomen. Ondertussen was het half zeven en hadden we nog steeds geen Jawed gezien. Hij bleek in een meeting te zitten en kon dus niet meer langskomen, wat we eigenlijk niet heel erg vonden. Rond kwart voor acht kwam Paulina ons ophalen bij de parkeerplaats en reisden we terug naar Geita. Op de ferry lagen ineens super veel reddingsvesten verpakt in plastic, die waarschijnlijk zijn aangeschaft na het ongeluk van twee weken geleden. De mensen lijken niet echt veel geleerd te hebben van de situatie want zodra de boot bijna ging aanmeren, liep iedereen weer naar een kant. Hierdoor is de vorige keer de ferry gekanteld, maar nu was het gelukkig niet zo druk. We merkten meteen dat we weer aan de andere kant van het meer waren, want onze verbinding werd direct slecht. We zitten dus eigenlijk een beetje aan de verkeerde kant, gezien er in Mwanza veel lekkerder eten leek te zijn en we altijd goed bereik hadden. Toen we thuiskwamen zijn we snel gaan slapen, gezien morgen om acht uur ons kantoorleven weer begint. Wat hebben we genoten van de afgelopen dagen en kunnen er nu weer voor twee maanden tegenaan!
30 september
Vannacht lag ik om drie uur nog steeds wakker, dus het was een kort nachtje. Om kwart voor zeven bracht Paulina ons naar het busstation hier verderop. De autodeur ging open en we werden letterlijk uit de auto getrokken door mannen die zich rondom de auto hadden verzameld. Onze tassen werden van onze ruggen afgerukt en meegenomen naar een bus. Er is tussen de bussen veel concurrentie en iedereen wil zoveel mogelijk passagiers in zijn bus hebben. Niet eens wetende of dit de bus naar Mwanza was, werden we de bus ingeduwd. Paulina die kwam aangerend zei dat deze bus naar Mwanza ging en we dus plaats konden nemen. Het schijnt altijd op deze manier te gaan bij de busstations hier, heel bijzonder. Op de ferry werden we door een man aangesproken die zei dat we hem moesten volgen. Hij wist precies bij welke bushalte we eruit moesten in Mwanza en wie ons op zou komen halen. Deze man kwam echt uit het niets, maar verder wel heel vriendelijk dat hij ons begeleidde. Aangekomen bij het busstation, werden we opgevangen door Jawed, de safariman. Hij bracht ons naar het hotel en zou ons ’s middags rondleiden in Mwanza. We wilden vanavond heel graag pizza eten maar Jawed had ons al bij hem thuis uitgenodigd. Eerst waren we een beetje teleurgesteld omdat we zo erg uitkeken naar iets anders te eten, maar uiteindelijk was het natuurlijk super lief dat hij ons uitnodigde. In de middag reden we rond in Mwanza, langs Lake Victoria en de Von Bismarck rots, een soort plateau met allemaal grote stenen met mooi uitzicht. Hierna werden we afgezet bij ons hotel waar we nog even konden relaxen. Onze hotelkamer beschikte over een televisie, een koelkast en een wc-pot. Helaas geen warme douche maar goed, we wisten ook eigenlijk niet beter na een maand. In de avond werden we opgehaald door Jawed en zijn vervolgens naar zijn huis gereden. Hij zal zeker niet de armste zijn hier in Tanzania, gezien hij beschikte over wifi, een televisie en een Apple laptop. Zijn vrouw had echt heerlijk gekookt. Zo lekker had ik nog niet gegeten de afgelopen maand. Op de tv stond een programma over Nederland op. We zagen Amsterdam en windmolens. Heel gek om dan ineens je eigen landje te zien en het voelt ineens alsof we al een eeuwigheid van huis zijn.
Uitzicht vanaf het Plateau.
1 oktober
Vandaag zouden we rond half negen worden opgehaald. Uiteindelijk na ander half uur gewacht te hebben in de lobby, kwam Jawed aan. We reden naar Rock City Mall tegenover ons hotel en gingen bij een restaurant zitten. Hier hebben we uiteindelijk nog twee uur moeten wachten tot onze safari jeep kwam. We waren ondertussen een beetje geïrriteerd geraakt omdat we om half negen al klaar moesten staan maar vervolgens nog drie en een half uur hebben moeten wachten. De jeep maakte weer een hoop goed gezien het een zespersoons jeep was voor ons tweeën (!) en beschikte over stopcontacten en zelfs een klein koelkastje. We konden onze reis naar de camping beginnen samen met onze gids voor komende dagen, genaamd Lamech. Onderweg reden we op een bepaalde plek langzaam waar ineens allemaal mannen naar onze auto kwamen toegerend die zakjes met witte dikke stokjes naar binnen gooiden. Angela en ik deden snel onze ramen dicht. Lamech kocht een zakje en het bleek suikerriet te zijn. Hij liet het ons proeven. Het leek een beetje op harde cassave qua structuur. Je moest erop zuigen en dan bleef er iets hards over wat je uit moest spugen. Het smaakte wel lekker zoet. Na drie uur rijden ongeveer kwamen we op de camping aan. Hier ontmoetten wij Richard, de eigenaar van de camping. Er waren veel studenten aanwezig die worden opgeleid door Richard in koken en in toerisme. We kregen drie studenten toegewezen die ons de omgeving lieten zien. We liepen naar de ingang van het Serengeti National Park. Dit lag maar op 1 km van de camping vandaan. Dichtbij de ingang zagen we al wat dieren in de verte staan. ‘Wild beasts’ werden ze genoemd. Toen we terugkwamen hebben we nog een potje volleybal met de studenten gespeeld op de camping. Als avondeten kregen we eerst een heerlijk romig pompoensoepje met zelfgemaakt brood en roomboter wat echt super lekker smaakte. Zeker na al dat ‘neppe’, niet vullende, brood van afgelopen maand. Het was ondertussen al donker geworden. Boven ons was een hele mooie heldere sterrenhemel te zien waaronder we aten. Als hoofdgerecht kregen we gefrituurde visstukjes met patatjes (eindelijk krokante) en een salade. We sloten af met watermeloen met dadels, die heerlijk zoet waren. Ik zei tegen Richard dat hij wel een restaurant kon beginnen, zo lekker smaakte het allemaal. We zouden eigenlijk in een tent slapen maar vanwege de regen die verwacht zou worden, sliepen we toch maar in een huisje. Iets minder het camping gevoel maar doordat we met onze douchespullen naar het douchegebouwtje moesten lopen, kreeg ik er toch wel iets van mee.
Tijdens de wandeling met de studenten.
Mooie zonsondergang toen we terugliepen naar de camping.
Richard vertelde ons dat er vannacht hyena’s op de camping waren en dat er achter de camping olifanten liepen. Helaas, of gelukkig, hebben wij hier niet iets van meegekregen. Na een heerlijk ontbijt zijn we rond kwart over zeven naar het park vertrokken. Bij de ingang van het park moesten we ons nog even registreren en hebben we wat souvenirtjes bij de giftshop gekocht. We maakten wat foto’s voor het park en zagen ineens een grote aap in de boom zitten. Dit voorspelt hopelijk veel goeds voor deze dag, dachten we. Hierna konden we eindelijk het park in. Het was echt een onwerkelijke dag en besef het me nog steeds niet helemaal. Het leek net alsof we op de set van de Lion King waren. Het was zo gaaf om de dieren van zo dichtbij en in het wild te kunnen zien. Het viel me vooral op dat er veel groepen dieren bij elkaar leefden, terwijl ik dacht dat zij in aparte groepen zouden leven. Zo lagen bij het meer leeuwen en hyena’s niet heel ver van de zebra’s vandaan. Giraffen waren vaak te vinden naast groepen zebra’s. Ook lagen hippo’s en krokodillen naast elkaar zonder dat er maar iets gebeurde. Ik had verwacht dat we deze dieren niet bij elkaar zouden zien en als dit wel het geval was, ze elkaar zouden aanvallen. Aan het einde van de rit kunnen we zeggen dat we de volgende dieren hebben gezien: wild beasts, gazelles, apen, zebra’s, giraffes, nijlpaarden, everzwijnen, stokstaartjes, marmotten, buffels, krokodillen, olifanten, leeuwen, hyena’s en een arend. In de middag aten we naast een kleine landingsbaan in het park. Hier kwamen we een groepje Chinezen tegen. In totaal zijn we deze dag maar twee andere safari jeeps tegengekomen. Ik had veel meer toeristen verwacht, maar het is natuurlijk laagseizoen. Het was echt een topervaring en als ik ooit nog een kans zou krijgen om op safari te gaan, zou ik het zeker weer doen. We hebben trouwens ook kennis mogen maken met de ‘tsetse flies’, ze lijken op vliegen maar kunnen enorm prikken. Er zaten twee in onze jeeps en prikten zelfs door onze kleding heen. In de avond reden we weer terug naar Mwanza waarna we weer voor het avondeten waren uitgenodigd bij Jawed thuis.
3 oktober
Vandaag hadden we nog een dagje in Mwanza en zouden we vanavond samen met Paulina, die van Dar Es Salaam zou komen, terugreizen naar Geita. De driver van Jawed bracht ons naar de Maasai market en hebben ons daarna laten afzetten bij Lake Victoria. Hier hebben we een paar uurtjes gezeten en heb ik lekker een ijsje gegeten. Jawed had zichzelf uitgenodigd bij het restaurant vanavond, waar we eigenlijk niet zoveel zin in hadden. We wilden gewoon een rustig avondje met zijn tweeën waarbij we lekker kunnen eten zonder verplicht sociaal hoeven te doen. Eigenlijk zou de driver ons ophalen bij het meer en ons naar het restaurant brengen waar we dan Jawed zouden ontmoeten. Het restaurant leek op 2,3 km van het meer af te zitten, dus besloten we te gaan lopen. Ik stuurde Jawed een berichtje dat de driver niet hoefde te komen omdat we graag wilden lopen. Je ziet dan ook veel meer van de stad. Onderweg kwamen we langs een ijssalon dus namen we twee bolletjes schepijs. Na ongeveer drie kwartier wandelen, kwamen we bij Rock City Mall aan, waar het restaurant naast zit. Ik bestelde een milkshake want hier had ik het al de hele maand over. We namen een pizza als avondeten, wat echt een genot was. Ik sloot af met een ijskoffie en zat hierna echt bommetje vol. Ik heb het er vandaag van genomen. Ondertussen was het half zeven en hadden we nog steeds geen Jawed gezien. Hij bleek in een meeting te zitten en kon dus niet meer langskomen, wat we eigenlijk niet heel erg vonden. Rond kwart voor acht kwam Paulina ons ophalen bij de parkeerplaats en reisden we terug naar Geita. Op de ferry lagen ineens super veel reddingsvesten verpakt in plastic, die waarschijnlijk zijn aangeschaft na het ongeluk van twee weken geleden. De mensen lijken niet echt veel geleerd te hebben van de situatie want zodra de boot bijna ging aanmeren, liep iedereen weer naar een kant. Hierdoor is de vorige keer de ferry gekanteld, maar nu was het gelukkig niet zo druk. We merkten meteen dat we weer aan de andere kant van het meer waren, want onze verbinding werd direct slecht. We zitten dus eigenlijk een beetje aan de verkeerde kant, gezien er in Mwanza veel lekkerder eten leek te zijn en we altijd goed bereik hadden. Toen we thuiskwamen zijn we snel gaan slapen, gezien morgen om acht uur ons kantoorleven weer begint. Wat hebben we genoten van de afgelopen dagen en kunnen er nu weer voor twee maanden tegenaan!
Eindelijk pizza!
Reacties
Een reactie posten