Inbrekers en de laatste 'hectische' weken

Vorige week maandag toen we op het punt stonden om naar bed te gaan, hoorden we ineens keihard gebonk op de deur achter ons huis. Ook de honden begonnen te huilen. We dachten eigenlijk dat er een hond zou vastzitten in het prikkeldraad gezien dat al een keer eerder is gebeurd doordat ze over de muren rondom het huis heen lopen. We maakten een foto vanuit het raam en zagen een van honden zagen staan, starend naar de deur. Het kabaal ging ondertussen door. Ik ging naar buiten en zag het huismeisje met een zaklamp en een stok over het terrein lopen. Omdat ze geen Engels kan en ik geen Swahili spreek, probeerde ik met handgebaren duidelijk te maken waar het geluid vandaan kwam. Ze keek bij beide deuren, maar ging vervolgens weer naar binnen. Angela en ik hadden het idee dat er misschien werd geprobeerd om in te breken, wetende dat wij ‘blanken’ hier wonen en er waarschijnlijk iets te halen valt. Het gebonk ging nog best een tijdje door. De volgende dag zagen we op de muren aan de buitenkant ook modderstrepen alsof ze hebben geprobeerd de muur op te klimmen. (Ondertussen zijn er maatregelen getroffen en heeft de man van Paulina extra veel prikkeldraad over de muren geplaatst, dus we zitten wel veilig.)

Dinsdagochtend kwam Paulina op kantoor met het bericht dat we diezelfde middag nog naar Mwanza moesten vertrekken. Ze was de dag ervoor te moe om dit nog aan ons door te geven. Bij de final contest van de verkiezing van twee weken geleden, hadden we zes kandidaten geselecteerd die aan de verkiezing van Oost-Afrika mogen deelnemen. Dit mogen er alleen geen zes zijn, maar vier. We moeten dus nog twee kandidaten elimineren. We zijn snel naar huis gegaan en hebben onze spullen gepakt. Normaal gesproken in Nederland kan ik dit soort last minute aankondigingen echt niet aan, maar wat dat betreft zijn we goed aan de Afrikaanse levensstijl gewend en gaan we gewoon mee met de flow. Samen met Katherine van Terres Des Hommes Swiss reisden we die middag nog naar Mwanza. Het was fijn om even met iemand te kunnen kletsen die ook uit een westerse cultuur komt. Ze vroeg ons wat wij hier nou echt missen deze drie maanden, waarop wij in koor ‘kaas’ zeiden. Ze begon te lachen maar begreep ons maar al te goed. Gezien we al in de middag in Mwanza aankwamen, besloten Angela en ik nog even naar de Maasai markt te gaan voor de laatste souvenirs. 

Op woensdag na de laatste selectieronde gingen we weer terug naar Geita met een lokale bus, en wat was dit een beleving. We werden door Paulina afgezet bij het busstation omdat zij nog een dag langer in Mwanza zou blijven. Het was weer een strijd voor de buschauffeurs met welke bus wij zouden meegaan, omdat ze wederom zo veel mogelijk mensen in hun eigen bus willen hebben. De bus was erg klein en niet gemaakt voor Nederlanders, ook al ben ik zelf niet erg lang. We zaten haast buiten de bus en Angela hing ongeveer uit het raam. We hebben nog ongeveer drie kwartier op het busstation in de bus gewacht voordat we konden vertrekken. Ondertussen werden we overspoeld met allerlei eten, drinken, sieraden en zonnebrillen, die door straatverkopers werden verkocht langs stilstaande bussen. Er werd constant naar ons geroepen, gefloten, of hoorden we ‘pss’. Met een paar keer ‘asante’ kwam je er wel vanaf. Ondertussen hadden we onze eigen snoepjes erbij gepakt die de straatverkopers er wel interessant uit vonden zien. We deelden een aantal uit maar ik betwijfel of ze deze lekker vonden, gezien het drop was. 

Na drie kwartier konden we eindelijk vertrekken richting de ferry. De bus was uiteindelijk zo volgeladen met mensen en spullen, dat er mensen in het gangpad stonden en haast bij de chauffeur op schoot zaten. Tijdens de rit werd de eindbestemming ook nog uit de ramen geschreeuwd om nog meer mensen mee te krijgen. Aangekomen op de boot hadden we een hele mooie zonsondergang. Toen we van de ferry afkwamen begon de volgende strijd, namelijk de bus halen. Vanaf de boot trok iedereen al een sprintje en op het moment dat de bus voorbij kwam rijden, renden we met z’n allen als een groep hyena’s op de bus af, om de bus te kunnen halen en een zitplekje te krijgen, gezien de bus zo vol zat. Het laatste stukje van de rit kreeg ik nog de vraag van de bus conducteur of ik getrouwd was, waarop je maar beter ‘ja’ kunt beantwoorden, ben ik achter gekomen. 

Deze week hebben we afgesloten met een capacity building training van Plan International. Ondertussen zijn onze laatste twee weken aangebroken, maar dat zijn zeker niet de meest rustige weken van onze stageperiode. Komende week moeten we nog meerdere interviews afleggen, willen we de laatste petjes en zonnebrillen uitdelen in de dorpen, willen we nog een kijkje nemen bij de goudmijnen en hebben we vrijdag ons afscheidsfeestje. De week erop zullen we met de bus naar Kenia reizen voor de verkiezing van Oost-Afrika en daarna moeten we onze spullen inpakken en ons klaarmaken voor vertrek. Wat gaat de tijd toch snel! Vanochtend liepen we naar de bank en als je dan om je heen kijkt is het zo gek om te bedenken dat we hier drie maanden hebben gezeten en alles zo vanzelfsprekend is geworden. Dat dit mijn laatste stageweken zijn, betekent trouwens niet dat ik over twee weken naar huis ga, want ik ga eerst nog lekker 10 dagen genieten op Zanzibar met mijn ouders die komen overvliegen!