Eten in overvloed

10 september

We zaten nog aan ons ontbijt toen Paulina al klaar stond om naar kantoor te gaan. Elke maandagochtend begint met een meeting waarbij de activiteiten van afgelopen week worden besproken en wordt er gekeken naar de planning van de komende week. Deze week staat voor ons op de planning om alle projecten van Nelico langs te gaan, om de organisatie beter te leren kennen. De fotoshoots op kantoor worden dagelijks voortgezet. In plaats van je ‘cheeeese’ zegt bij het maken van een foto, zeggen ze hier ‘ndizi’, wat banaan betekent. Na onze lunch liepen we samen met Richard terug naar kantoor. Hij is werkzaam bij Nelico en heeft albinisme. Hij gaat helpen bij het Miss & Mister Albinism Event waarvan Angela en ik in het comité zitten bij de voorselectie rondes. Zoals jullie misschien ondertussen al is opgevallen, zijn er voornamelijk hobbelige zandweggetjes hier waar we de afgelopen dagen al een paar keer weg slibden. Het zat er al aan te komen, maar inderdaad, dit keer ging ik onderuit. 😂  We hadden om 2 uur afgesproken met Eddy om weer terug te zijn op kantoor, maar hij was er pas kwart voor drie, waar we ondertussen niet meer van opkijken. Voortaan gaan wij ook een half uur later van huis (grapje). Het kan natuurlijk ook op een positieve manier worden bekeken dat iedereen hier meer tijd voor elkaar heeft, terwijl we in Nederland af en toe niet eens de tijd hebben om elkaar gedag te zeggen. We sloten onze werkdag af bij de HR manager, Ruta, die ons vroeg: 'Ja jullie zullen wel moe zijn van de werkdag he? In Nederland hebben jullie veel meer koffiepauzes'. Het klopt inderdaad dat we moe waren, maar dat kwam meer doordat we zo weinig doen en alleen maar luisteren en wat aantekeningen maken. Ik denk dat we gemiddeld hier twee uur per dag echt aan het werk zijn, en verder bestaat de dag uit kletsen met je collega’s. Onderweg naar huis werden we tegengehouden door twee jongens, die riepen: 'He stop, we want to see you'. Er kwamen twee jongens aangerend die even een praatje wilde komen maken. Verder is het ook grappig dat alle kindjes ons op straat begroeten met ‘good morning’ welk dagdeel het ook is. Nu Angela en ik samen naar kantoor lopen, zonder 'begeleiding', voelen we ons nog meer nagekeken. De mensen bij de waterput leggen bijvoorbeeld letterlijk hun bezigheden stil om naar ons te kunnen kijken. Het is ook wel grappig welke herkenningspunten we hier hebben op de weg naar huis. Zo moeten we bijvoorbeeld langs een afgebrande boom, langs een varkensstal en langs een huis waar altijd een man buiten zit die naar ons roept en zwaait. In de avond kwam Paulina een heel bord vol eten brengen. Eigenlijk meerdere borden. Ze zei al dat ze iets aan ons wilde laten proeven, maar een hele maaltijd hadden we niet verwacht, zo lief weer! Er wordt heel goed voor ons gezorgd, eigenlijk te goed. Het lijkt af en toe net een hotel. Ik krijg nu echt het idee dat hoe armer mensen zijn, of hoe minder mensen hebben, hoe vrijgeviger ze zijn. Wel heel mooi om te zien natuurlijk, kunnen wij Nederlanders nog van leren! Toen we onze borden terug brachten, gaven wij aan Paulina, haar man en huismeisjes stroopwafels als bedankje. Nu ga ik maar snel slapen want van een 'zware' werkdag word je toch wel moe. Lala salama (slaap lekker)!

11 september

Vandaag bestond weer uit drie meetings en was verder niet heel bijzonder. Als ontbijt op kantoor kozen we dit keer voor cassave. Eigenlijk een beetje de cassave die we in Nederland kennen van de Surinamer, maar dan met iets minder smaak en nog droger. Het was achteraf de bedoeling dat je na ieder hapje cassave een slokje thee erbij nam, maar die was nog gloeiend heet. Je moet er trouwens niet van opkijken als je meeting ongeveer 8 keer wordt onderbroken door iedereen die komt binnenwandelen of doordat degene waarmee de meeting is, regelmatig zijn telefoon moet opnemen of ‘eventjes’ weg moet. Af en toe begrijpen we onze collega's ook niet direct doordat ze sommige Engelse woorden anders uitspreken. Zo zeggen ze hier 'dona' terwijl ze 'donor' bedoelen, zeggen ze 'soltje' in plaats van 'soldier' en zeggen ze ‘reveal’ als ze ‘review’ bedoelen. We gingen vandaag weer buiten de deur lunchen met een collega, Ruta. Hij was aan het vasten, maar wilde wel iets drinken. Wij moesten drinken voor hem uitzoeken maar we wisten niet wat. 'Anything you like’, zei hij tegen ons. We besloten Sprite voor hem te kiezen, maar hij bleek achteraf niet van de groene kleur van het flesje te houden, dus gaf ik mijn Fanta aan hem. We mochten blijkbaar toch niet uit alles kiezen. 😂 Ze beginnen ons bij het restaurantje al te herkennen en weten onze namen ondertussen. Wij wilden vandaag de deegbal 'bogali' proeven, maar die was al op, net als de kip. Ruta raadde ons gekookte banaan aan. Omdat we dit riskant vonden bestelden we één 'ndizi' (banaan) met vis, en één rijst met vis, mochten we de banaan niet lekker vinden. De gekookte banaan was eigenlijk juist heel lekker, dus zijn het zeker van plan vaker te nemen. Zoals je vast wel eens op beelden van Afrika hebt gezien, zit er om de zoveel seconde een vlieg op iemands gezicht. Dat is niet perse omdat de mensen 'vies' zijn, wat ik altijd dacht, want op ons komen ook heel veel vliegen af. Kan natuurlijk zo zijn dat wij ook gewoon vies zijn. Onze laatste meeting van deze dag was met het Albinism Department. Ze vertelden ons dat het Yohanna Memorial Center, het opvangcentrum voor albino’s, vernoemd is naar een jongetje die in 2016 in Geita is vermoord vanwege zijn albinisme. Bij de moorden zijn vaak familieleden betrokken. Vorige maand kreeg Nelico nog een melding van een meisje met albinisme waarvan haar haren eraf waren geschoren, die waarschijnlijk gebruikt worden voor het maken van medicijnen. Ook was er een bericht van een albino die werd opgewacht bij zijn huis en hem werd verteld dat hij ‘de volgende’ zou zijn. Het is hier nog een wereld, waar we niet bij stilstaan en ons dan ook echt niet kunnen voorstellen. Paulina gaf ons deze avond meerdere fotolijstjes met foto's van de uitreiking van afgelopen zaterdag, heel leuk en lief! We hadden gisteren tegen Paulina gezegd dat we 'chips mayai' (omelet met frietjes) zo lekker vinden en dat we het willen leren om te maken. We gaan het voortaan niet meer zeggen als we iets lekker vinden, want in de avond werd aan onze deur geklopt en was er chips mayaj voor ons gemaakt. Na het eten hoorden we een geluid uit onze houten tafel in de keuken komen. We wilden de kastjes open maken om te kijken wat erin zat, we gokken een muis, maar vervolgens viel de stroom uit en zaten we in het donker. In het kaarslicht zagen we een muis rondrennen, maar konden niks doen omdat de stroom nog uit was. Later toen het licht aan ging, ging de zoektocht verder. Ik dacht de muis onder mijn bed te zien, maar dat bleek een enorme kakkerlak te zijn. Later zagen we de muis achter de kookplaat zitten, maar hij was te snel waardoor we hem niet konden vangen. We hebben pindakaas op een papiertje gesmeerd en op de grond neergelegd, in de hoop dat de muis daarop zou afkomen. We horen hem nog een tijdje verder knagen, maar de pindakaas hielp helaas niet. We accepteren maar dat we een huisdier hebben voor de komende drie maanden.

Deze stoffige weg moeten we bewandelen van ons kantoor naar het restaurant.

12 september

Vandaag werden we om 8 uur opgehaald door iemand van Plan International die ons naar kantoor bracht. Het had gisteren heel hard geregend en waardoor de wegen te gevaarlijk zijn om over te lopen volgens Paulina, dus had ze vervoer voor ons geregeld. Zelf is ze vandaag naar een begrafenis van een vriend, zo’n drie uur rijden hier vandaan. We hadden vandaag maar één meeting op de planning staan, dus stelde Eddy voor om de rest van de tijd hem te helpen met zijn project planning. In de middag gingen we lunchen bij het welbekende restaurantje, en vandaag hadden ze wel ‘ugali’, de deegbal die gisteren al op was. We namen het met kip. Het smaakte erg apart, naja eigenlijk had het geen smaak, maar de structuur was vooral erg raar, net of je zand zat te happen. De kip en het sausje maakte het wel beter maar ik weet niet of ik ugali nog een keer zal bestellen. Zeker niet nadat ik na de lunch het gevoel had alsof er een baksteen in mijn maag zat. Ik ben benieuwd of mijn lichaam dit weet te verteren. Na de lunch hebben we Eddy nog verder geholpen aan zijn planning voor een project en daarna zijn we terug naar ons appartement gegaan omdat we doodleuk hier in Afrika al deadlines hebben voor onze scriptie. Hier hebben we eigenlijk heel de middag aan gezeten en gaan we ook maar alvast beginnen met het lezen van de literatuur. Een van de minder leuke dingen dus deze maanden, maar wel iets dat moet gebeuren. Nog steeds met een baksteen in mijn maag besloten we alleen noedels te eten deze avond, tenminste dat dachten we. Er was weer voor ons gekookt deze avond. We zaten al zo vol, zeker na de noedels, maar we konden het niet afwijzen. Met lange tanden hebben we een paar hapjes genomen uit beleefdheid maar op een gegeven moment sloeg het volle gevoel over in misselijkheid. We durfden het eten eigenlijk niet terug te geven, maar het overgebleven eten wordt hier aan de hondjes gegeven, dus gelukkig niet weggegooid. 

 Dit is 'ugali', geserveerd op een soort gevangenisbordje.

13 september

Vandaag vertrokken we weer rond 8 uur naar kantoor samen met Paulina, die gisteravond pas half twaalf thuis kwam van de begrafenis. We zochten Eddy op omdat onze planning niet duidelijk was voor vandaag. Na een half uur kwam hij terug en bleek dat de departments vandaag geen tijd hadden voor de meetings, dus besluiten we Eddy weer te helpen met zijn project planning. We slaan de ontbijtjes op kantoor nu ook over, omdat we anders echt dichtslibben. Ons werd net verteld dat bij de voetbal wedstrijd van 27 september, die wordt georganiseerd voor albino kinderen en normale kinderen, Frank de Boer langskomt hier in Geita, super grappig! Angela en ik gaan contact opnemen met de Nederlandse media om te vragen of zij hier iets over willen publiceren. We hadden vandaag een aparte ‘commercial break’, zoals ze alle korte pauzes hier noemen. Met vier collega’s stonden we in een kring in de meeting ruimte en moesten we één iemand nazeggen en nadoen: ‘I take the ball and put it here and pepeta (shake)’, waarbij je het lichaamsdeel moest bewegen waarop je ‘de bal plaatste’. Hierna deden we nog een ander spel. We zijn uit kantoor samen met Eddy bananenbier gaan kopen bij ‘Coco Benga’, of ook wel een klein kraampje waar ze drank verkopen. Het bier kostte 37 cent per flesje en ze zeggen dat je er niet veel van nodig hebt om dronken van te kunnen worden.  Ze kennen hier een grote drinkcultuur. Eddy zegt dat Tanzania het tweede land van Afrika is met de grootste alcoholconsumptie. Als we naar hobby’s vragen is het antwoord van veel mannen hier ‘drinking’. Alles draait hier dus om eten en drinken. Toen onze stagebegeleider voor de vakantie aan ons vroeg wat onze grootste obstakel zou worden, dachten we heimwee maar onze grootste obstakel tot nu toe is toch echt de enorme hoeveelheid aan eten. Het bananenbier laten we voor een andere keer, want we zijn een beetje misselijk van het eten. Het beeld dat er in Afrika weinig eten en drinken is, klopt dus niet helemaal. We vroegen dat vandaag aan onze collega’s en ze vertelden ons dan ook dat ze er hier ‘dik’ uit willen zien, omdat dat voor rijkdom zou staan. Ze eten en drinken hier tot ze erbij in slaap vallen;  'you eat till you sleep'. 

14 september

Ik ben nog steeds niet helemaal gewend aan de koude douche. Ik zat vanmorgen te wachten tot het water warm zou worden voordat ik eronder wilde staan maar dat werd het natuurlijk niet. Vandaag zouden we eigenlijk een stakeholders meeting hebben, maar die werd gisteren weer verplaatst naar aankomende maandag. Eddy vroeg ons dus weer om hem te helpen met zijn log frame waar we gisteren aan begonnen waren en met zijn stakeholder analysis. Vanmorgen heb ik een bericht van Hart van Nederland ontvangen dat ze met ons willen skypen over de voetbalwedstrijd van 27 september. We hopen meer van ze te horen! Verder ben ik deze ochtend gaan werken aan een artikel dat in waarschijnlijk in ‘IJssel en Lekstreek’ gepubliceerd zal worden. In de middag namen Chorisma en Zabato, twee collega’s, ons mee naar een restaurant met de bajaji, niet wetende dat er vijf mensen in één bajaji konden. Ze wilden ons graag een bepaald soort vlees laten proeven. Het deed ons denken aan babi pangang en aten dit met bonen en rijst. Het vlees was best zout, maar Chorisma strooide nog extra zout over zijn vlees. Hoe meer zout, hoe beter, volgens hem. Ik weet niet of ik het al eerder heb gezegd, maar het is hier heel gebruikelijk dat één iemand de lunch betaalt en dat ik dan de volgende keer trakteer. Vandaag had Chorisma betaald dus wij hebben gezegd dat wij hem volgende week meenemen voor een lunch. Het weer lijkt vandaag trouwens best Nederlands; regen, onweer en kou maar voor een kantoor-dag is dat best prima. Ze hebben namelijk nergens airco dus als het buiten warm is, is het ook niet zo goed vol te houden op kantoor. Op de weg naar huis vroegen jongens ons om foto's van hen te maken (zie foto hieronder).  We hebben deze middag het bananenbier geproefd, maar het was echt niet te drinken. Thuis zijn we lekker op de bank neergeploft met een serie en kruidnoten. We hebben afgelopen week zoveel behoefte gehad aan het Nederlandse eten, als kruidnoten en dropjes, juist nu we het niet kunnen kopen, maar gelukkig hebben we een klein voorraadje met ons mee. Vandaag hadden Angela en ik het nog over popcorn, omdat we hier veel mensen zien lopen met papiertjes gevuld met popcorn. Nu net klopt Paulina aan de deur en geeft een grote emmer met popcorn aan ons. Net of ze onze gedachten kan lezen. Ik dacht dat ik deze drie maanden zelfstandig zou worden door voor mezelf te moeten zorgen, maar we krijgen de kans niet eens. 😂 Voor dit weekend hebben we nog geen concrete plannen dus we zien wel wat er op ons pad komt. Wikendi njema (fijn weekend) en tot de volgende post!

De jongens die onderweg om een foto vroegen.