Hallo cultuurshock!
Hier dan eindelijk een berichtje vanuit Tanzania!
Na heel wat problemen met het internet en überhaupt bereik, kunnen we eindelijk iets van ons laten horen.
5 september zijn we aangekomen in Geita, na een hele lange reis van ongeveer 26 uur, inclusief vliegreis, autorit en boottocht over Lake Victoria.
Op het vliegveld ging het niet helemaal soepel met onze visa omdat we in Amerikaanse Dollars moesten betalen, in plaats van Tanzaniaanse Shillings, wat we niet wisten.
Na twee uur regelen werden onze visa eindelijk goedgekeurd.
Nu konden we dan eindelijk onze reis vervolgen naar Geita, we waren namelijk geland op Mwanza.
We werden opgehaald door Eddy, die werkzaam is bij Nelico, en nog een andere collega.
Vanuit de auto zag de omgeving er uit als het echte Afrika van de 'Google afbeeldingen', om het maar even zo te zeggen.😅
Het stereotype beeld van vrouwen in Afrikaanse jurken met plastic tonnen op hun hoofd, die ze hebben gevuld bij waterpompen, en kinderen die spelen met auto's gemaakt van plastic flessen, zijn hier terug te vinden.
Verder zie je veel golfplaten huisjes, huisjes gemaakt van mest met rieten daken en kleine winkeltjes.
Er is eigenlijk maar een hoofdweg te zien en verder zie je veel zijweggetjes van rood zand.
Onderweg zagen we veel grote stenen langs de weg en op de heuvels.
Ons werd verteld dat Mwanza ook wel 'Stone City' wordt genoemd, dat verklaarde de grote stenen.
Verder zagen we veel roofvogels over de vlaktes heen vliegen.
Na ongeveer 4 uur kwamen we eindelijk aan bij ons huis waar Paulina, de directrice van Nelico, ons opwachtte.
Het was een heel warm en enthousiast ontvangst.
In plaats van drie zoenen, geven ze hier twee omhelzingen.
Verder ontmoetten we nog meer mensen, als de schoonmakers/hulpjes, tuinmannen en collega's van Nelico.
De mensen zijn hier echt super vriendelijk!
Vervolgens kregen we een rondleiding in ons kleine maar schattige huisje.
De deuropeningen zijn erg laag waar we ondertussen al een paar keer ons hoofd tegenaan hebben gestoten. 😂
Daarnaast hebben we een hurktoilet, of ook wel een gat in de grond.
Onze douche heeft alleen koud water, dus daar staan we niet al te lang onder.
Genoeg dingen om aan te wennen dus en dat alleen al in ons huis.
Toen we vroegen waar Paulina woonde, kwamen we erachter dat ze onze buurvrouw is. Ze woont op hetzelfde erf, erg handig dus!
We konden ons even opfrissen waarna we naar de plaatselijke supermarkt gingen waar we wat basic producten kochten als water en pasta.
Hierna gingen we eten bij een restaurantje hier in de buurt waar we in totaal €3,88 kwijt waren voor het avondeten.
We aten kip met rijst, wat gewoon prima was, en dronken een fanta pineapple (op aanraden van Angela, erg lekker!).
Ons erf wordt in de nacht bewaakt door een stuk of grote vijf honden, en een puppy, die de hele dag in een klein donker hokje verblijven.
Verder is ons huis omsingeld door een muur met prikkeldraad, wat je niet veel ziet in Geita dus wat dat betreft zitten we wel veilig hier.
We zijn deze dag vroeg naar bed gegaan omdat we enorm moe waren van de lange reis en het niet slapen.
6 September
De volgende ochtend zijn we om 9 uur wakker geworden.
Ons ontbijt bestond uit een broodje pindakaas uit Nederland, en chocopasta die we hier voor een hoge prijs hebben gekocht in de supermarkt.
Na het ontbijt gingen we voor het eerst naar het kantoor van Nelico dat op ongeveer vijf minuten loopafstand van ons huis ligt.
Het viel ons trouwens de eerste dag op, dat de vrouwen allemaal lange kleding dragen, dus wij
moeten daar ook aan geloven bij 30 graden.
Bij het kantoor ontmoetten we alle staff members van Nelico die op dat moment aanwezig waren.
We deden een voorstelrondje met een stuk of 30 mensen die onze collega's zullen zijn voor de komende weken. Ook wij stelden ons voor.
Helaas hebben we maar weinig namen onthouden omdat het over het algemeen geen westerse namen zijn.
Ze schudden op een aparte manier de hand, wat bij de eerste paar keren handen schudden niet helemaal soepel ging. 😂
Hierna gingen we naar het Yohanna Memorial Centre, een tijdelijk opvangcentrum voor albino kinderen.
Ze verblijven hier tot hun dossier behandeld is waarna ze overgeplaatst kunnen worden.
De kinderen waren heel schattig en kwamen ons allemaal begroeten.
Angela en ik hebben heel veel petjes, zonnebrillen en snoepjes uit Nederland meegenomen, dus die willen we de volgende keer uitdelen.
Na de opvang zijn we naar een migratie bureau gegaan om te kijken of onze visa goed waren en werden we geregistreerd in dit gebied.
Bij het bureau zagen we voor het eerst een blanke man, waarmee we ons ineens heel verbonden voelden.
Het is gek om uit een wereld te komen waar zoveel blanken zijn en dan ineens naar een wereld te gaan waar je de enige blanke persoon bent.
Een collega van Nelico, die ons naar het bureau reed moest ook lachen toen we zeiden dat we voor het eerst in Afrika waren en zei: 'oh dus jullie zien voor het eerst zoveel zwarte mensen bij elkaar'.
In de autoritjes proberen we een beetje Swahili op te pikken, zo is 'habari zaasubuhi' goedemorgen, en is 'asante' dankjewel.
Het is opvallend hoeveel mensen tegen ons Swahili praten, maar kunnen ons nog niet verstaanbaar maken, snel leren dus!
In de middag gingen we terug naar het restaurant waar we gisteren hadden gegeten.
Rijst met vis was het dit keer en we dronken wederom een fanta pineapple.
We kregen bij de rijst ook een banaan wat je bij elkaar hoort te eten.
Eigenlijk eet je hier vooral met je handen, dus je handen voor het eten wassen is een pré en het word je ook gezegd om te doen.
Toen we klaar waren met het eten van onze vis, keek Eddy ons raar aan en vroeg waarom we onze vis niet opaten.
Blijkbaar is het hier de bedoeling dat je de gehele vis op eet, inclusief vissenhersens, vissenogen en graatjes.
Alleen de hele harde graten en de grote achter vin worden niet opgegeten, maar voor de rest de gehele vis.
Dan weten we dat voor de volgende keer, hadden we maar geantwoord.
Vooraf aan onze reis dachten we dat ze hier een soort van deeg zouden eten, wat je wel is op filmpjes ziet dat mensen eten van een grote deegbal.
Inderdaad wordt dat veel gegeten en nam Eddy dit bij zijn lunch en het wordt 'ugali' genoemd.
Volgens hem is het 'tasteless', maar heel lekker bij de rest van wat je eet.
Wie weet gaan we het eens proberen komende tijd.
Na de lunch zijn we naar ons huis gegaan om vragen voor onze interviews voor te bereiden zodat deze vertaald kunnen worden naar het Swahili.
Religieuze leiders en traditional healers kunnen namelijk geen Engels dus moeten wij hen gaan bezoeken onder leiding van een tolk.
Tijdens dat we in de woonkamer zaten, met de voordeur open, komen er steeds vrouwen langs om een praatje te maken.
Een meisje genaamd Melvin kwam langs en zei 'ah I wanted to see your faces, you look so attractive', waarna ze vroeg 'do I also look attractive?'.
We hadden vanwege de zware lunch geen trek in avondeten dus aten we alleen noodles deze avond.
Verder hoopten we deze dag dat we een simkaart konden regelen met internet, omdat we nog steeds geen contact hebben kunnen krijgen met ons thuisfront, maar helaas, ook vandaag is het niet gelukt.
Dat is ook een dingetje waar we aan moeten wennen, alles gaat hier heel traag en als iets aan je wordt beloofd, moet je er niet vanuit gaan dat het direct geregeld wordt.
Toen we net dachten dat we vandaag geen internet konden regelen, kwam Paulina met een modem zodat we een mailtje naar huis konden sturen, heel erg lief!
Verder kwam ze ook een cadeautje voor ons brengen, twee geverfde houten zebra's (in miniatuur formaat natuurlijk).
Net nadat ze een modem wilde komen brengen viel de stroom uit, wat heel vaak schijnt te gebeuren in Tanzania.
Daarna kwamen we voor het eerst kakkerlakken tegen in ons huis die we meteen hadden ondergespoten met pesticide, dat hielp gelukkig.
Wij gaan voor nu even verder in onze cultuurshock, en proberen jullie hier komende tijd in mee te nemen.
Dit is een langere post geworden dan verwacht maar we hebben dan ook heel veel nieuwe indrukken opgedaan.
Kwaherini en tot de volgende, hopelijk iets kortere, post!
(Ohja op de foto hieronder zijn twee collega’s te zien waarmee we vandaag gingen lunchen)
Na heel wat problemen met het internet en überhaupt bereik, kunnen we eindelijk iets van ons laten horen.
5 september zijn we aangekomen in Geita, na een hele lange reis van ongeveer 26 uur, inclusief vliegreis, autorit en boottocht over Lake Victoria.
Op het vliegveld ging het niet helemaal soepel met onze visa omdat we in Amerikaanse Dollars moesten betalen, in plaats van Tanzaniaanse Shillings, wat we niet wisten.
Na twee uur regelen werden onze visa eindelijk goedgekeurd.
Nu konden we dan eindelijk onze reis vervolgen naar Geita, we waren namelijk geland op Mwanza.
We werden opgehaald door Eddy, die werkzaam is bij Nelico, en nog een andere collega.
Vanuit de auto zag de omgeving er uit als het echte Afrika van de 'Google afbeeldingen', om het maar even zo te zeggen.😅
Het stereotype beeld van vrouwen in Afrikaanse jurken met plastic tonnen op hun hoofd, die ze hebben gevuld bij waterpompen, en kinderen die spelen met auto's gemaakt van plastic flessen, zijn hier terug te vinden.
Verder zie je veel golfplaten huisjes, huisjes gemaakt van mest met rieten daken en kleine winkeltjes.
Er is eigenlijk maar een hoofdweg te zien en verder zie je veel zijweggetjes van rood zand.
Onderweg zagen we veel grote stenen langs de weg en op de heuvels.
Ons werd verteld dat Mwanza ook wel 'Stone City' wordt genoemd, dat verklaarde de grote stenen.
Verder zagen we veel roofvogels over de vlaktes heen vliegen.
Na ongeveer 4 uur kwamen we eindelijk aan bij ons huis waar Paulina, de directrice van Nelico, ons opwachtte.
Het was een heel warm en enthousiast ontvangst.
In plaats van drie zoenen, geven ze hier twee omhelzingen.
Verder ontmoetten we nog meer mensen, als de schoonmakers/hulpjes, tuinmannen en collega's van Nelico.
De mensen zijn hier echt super vriendelijk!
Vervolgens kregen we een rondleiding in ons kleine maar schattige huisje.
De deuropeningen zijn erg laag waar we ondertussen al een paar keer ons hoofd tegenaan hebben gestoten. 😂
Daarnaast hebben we een hurktoilet, of ook wel een gat in de grond.
Onze douche heeft alleen koud water, dus daar staan we niet al te lang onder.
Genoeg dingen om aan te wennen dus en dat alleen al in ons huis.
Toen we vroegen waar Paulina woonde, kwamen we erachter dat ze onze buurvrouw is. Ze woont op hetzelfde erf, erg handig dus!
We konden ons even opfrissen waarna we naar de plaatselijke supermarkt gingen waar we wat basic producten kochten als water en pasta.
Hierna gingen we eten bij een restaurantje hier in de buurt waar we in totaal €3,88 kwijt waren voor het avondeten.
We aten kip met rijst, wat gewoon prima was, en dronken een fanta pineapple (op aanraden van Angela, erg lekker!).
Ons erf wordt in de nacht bewaakt door een stuk of grote vijf honden, en een puppy, die de hele dag in een klein donker hokje verblijven.
Verder is ons huis omsingeld door een muur met prikkeldraad, wat je niet veel ziet in Geita dus wat dat betreft zitten we wel veilig hier.
We zijn deze dag vroeg naar bed gegaan omdat we enorm moe waren van de lange reis en het niet slapen.
6 September
De volgende ochtend zijn we om 9 uur wakker geworden.
Ons ontbijt bestond uit een broodje pindakaas uit Nederland, en chocopasta die we hier voor een hoge prijs hebben gekocht in de supermarkt.
Na het ontbijt gingen we voor het eerst naar het kantoor van Nelico dat op ongeveer vijf minuten loopafstand van ons huis ligt.
Het viel ons trouwens de eerste dag op, dat de vrouwen allemaal lange kleding dragen, dus wij
moeten daar ook aan geloven bij 30 graden.
Bij het kantoor ontmoetten we alle staff members van Nelico die op dat moment aanwezig waren.
We deden een voorstelrondje met een stuk of 30 mensen die onze collega's zullen zijn voor de komende weken. Ook wij stelden ons voor.
Helaas hebben we maar weinig namen onthouden omdat het over het algemeen geen westerse namen zijn.
Ze schudden op een aparte manier de hand, wat bij de eerste paar keren handen schudden niet helemaal soepel ging. 😂
Hierna gingen we naar het Yohanna Memorial Centre, een tijdelijk opvangcentrum voor albino kinderen.
Ze verblijven hier tot hun dossier behandeld is waarna ze overgeplaatst kunnen worden.
De kinderen waren heel schattig en kwamen ons allemaal begroeten.
Angela en ik hebben heel veel petjes, zonnebrillen en snoepjes uit Nederland meegenomen, dus die willen we de volgende keer uitdelen.
Na de opvang zijn we naar een migratie bureau gegaan om te kijken of onze visa goed waren en werden we geregistreerd in dit gebied.
Bij het bureau zagen we voor het eerst een blanke man, waarmee we ons ineens heel verbonden voelden.
Het is gek om uit een wereld te komen waar zoveel blanken zijn en dan ineens naar een wereld te gaan waar je de enige blanke persoon bent.
Een collega van Nelico, die ons naar het bureau reed moest ook lachen toen we zeiden dat we voor het eerst in Afrika waren en zei: 'oh dus jullie zien voor het eerst zoveel zwarte mensen bij elkaar'.
In de autoritjes proberen we een beetje Swahili op te pikken, zo is 'habari zaasubuhi' goedemorgen, en is 'asante' dankjewel.
Het is opvallend hoeveel mensen tegen ons Swahili praten, maar kunnen ons nog niet verstaanbaar maken, snel leren dus!
In de middag gingen we terug naar het restaurant waar we gisteren hadden gegeten.
Rijst met vis was het dit keer en we dronken wederom een fanta pineapple.
We kregen bij de rijst ook een banaan wat je bij elkaar hoort te eten.
Eigenlijk eet je hier vooral met je handen, dus je handen voor het eten wassen is een pré en het word je ook gezegd om te doen.
Toen we klaar waren met het eten van onze vis, keek Eddy ons raar aan en vroeg waarom we onze vis niet opaten.
Blijkbaar is het hier de bedoeling dat je de gehele vis op eet, inclusief vissenhersens, vissenogen en graatjes.
Alleen de hele harde graten en de grote achter vin worden niet opgegeten, maar voor de rest de gehele vis.
Dan weten we dat voor de volgende keer, hadden we maar geantwoord.
Vooraf aan onze reis dachten we dat ze hier een soort van deeg zouden eten, wat je wel is op filmpjes ziet dat mensen eten van een grote deegbal.
Inderdaad wordt dat veel gegeten en nam Eddy dit bij zijn lunch en het wordt 'ugali' genoemd.
Volgens hem is het 'tasteless', maar heel lekker bij de rest van wat je eet.
Wie weet gaan we het eens proberen komende tijd.
Na de lunch zijn we naar ons huis gegaan om vragen voor onze interviews voor te bereiden zodat deze vertaald kunnen worden naar het Swahili.
Religieuze leiders en traditional healers kunnen namelijk geen Engels dus moeten wij hen gaan bezoeken onder leiding van een tolk.
Tijdens dat we in de woonkamer zaten, met de voordeur open, komen er steeds vrouwen langs om een praatje te maken.
Een meisje genaamd Melvin kwam langs en zei 'ah I wanted to see your faces, you look so attractive', waarna ze vroeg 'do I also look attractive?'.
We hadden vanwege de zware lunch geen trek in avondeten dus aten we alleen noodles deze avond.
Verder hoopten we deze dag dat we een simkaart konden regelen met internet, omdat we nog steeds geen contact hebben kunnen krijgen met ons thuisfront, maar helaas, ook vandaag is het niet gelukt.
Dat is ook een dingetje waar we aan moeten wennen, alles gaat hier heel traag en als iets aan je wordt beloofd, moet je er niet vanuit gaan dat het direct geregeld wordt.
Toen we net dachten dat we vandaag geen internet konden regelen, kwam Paulina met een modem zodat we een mailtje naar huis konden sturen, heel erg lief!
Verder kwam ze ook een cadeautje voor ons brengen, twee geverfde houten zebra's (in miniatuur formaat natuurlijk).
Net nadat ze een modem wilde komen brengen viel de stroom uit, wat heel vaak schijnt te gebeuren in Tanzania.
Daarna kwamen we voor het eerst kakkerlakken tegen in ons huis die we meteen hadden ondergespoten met pesticide, dat hielp gelukkig.
Wij gaan voor nu even verder in onze cultuurshock, en proberen jullie hier komende tijd in mee te nemen.
Dit is een langere post geworden dan verwacht maar we hebben dan ook heel veel nieuwe indrukken opgedaan.
Kwaherini en tot de volgende, hopelijk iets kortere, post!
(Ohja op de foto hieronder zijn twee collega’s te zien waarmee we vandaag gingen lunchen)
Super gaaf!
BeantwoordenVerwijderen