Hakuna matata!
7 september
Na een onrustige nacht door het geblaf en gespring van de honden rondom het huis, vertrokken we om kwart voor 8 naar kantoor.
We begonnen deze ochtend met het analyseren van de interview vragen, samen met Eddy.
Rond 10 uur gaan ze ontbijten op kantoor en kan je kiezen voor een snack met thee.
We kozen sambosa, een gefrituurd driehoekje van bladerdeeg gevuld met vlees afkomstig van koeienbenen.
Het eten is hier over het algemeen allemaal gefrituurd, dus niet erg gezond.
Opvallend is dat iedereen hier twee of meer telefoons bij zich heeft.
Na een onrustige nacht door het geblaf en gespring van de honden rondom het huis, vertrokken we om kwart voor 8 naar kantoor.
We begonnen deze ochtend met het analyseren van de interview vragen, samen met Eddy.
Rond 10 uur gaan ze ontbijten op kantoor en kan je kiezen voor een snack met thee.
We kozen sambosa, een gefrituurd driehoekje van bladerdeeg gevuld met vlees afkomstig van koeienbenen.
Het eten is hier over het algemeen allemaal gefrituurd, dus niet erg gezond.
Opvallend is dat iedereen hier twee of meer telefoons bij zich heeft.
Eddy zei tegen ons dat ze een tweede telefoon gebruiken als powerbank, niet een goedkoop alternatief lijkt me.
Om 1 uur was het weer lunchtijd en gingen we met twee collega's wat lunchen bij een klein restaurantje.
We hadden een soort Spaanse omelet, ei met patatjes erin, ook wel 'mayai' genoemd.
Wederom een vettige lunch en ondertussen begin ik me ongezond te voelen.
Eddy zegt steeds 'ah als jullie naar huis gaan zijn jullie zo dik als dat ik ben', en dat we vooral moeten genieten van het eten.
De weg terug naar kantoor kwamen we erachter dat Angela en ik blijkbaar een veel te hoog looptempo hebben. Dat konden onze twee collega's niet aan. Soms vergeten we even de traagheid van hier. 😂
In de middag hebben we nog interessante discussies gevoerd op kantoor met Seph en Eddy, twee andere collega's.
Het ging over het hebben van een relatie onder basis van een contract en over het hebben van een relatie met meerdere vrouwen.
Ik zal de details besparen maar het kwam erop neer dat het een eindeloze discussie was door onze cultuurverschillen.
Daarnaast kregen we te horen dat ze het heel druk hebben op kantoor. Gezien we de grootste tijd van de werkdag hebben gekletst, denk ik dat het Nederlandse begrip 'druk' nogal anders wordt opgevat vergeleken met de Afrikaanse definitie.
Toen onze 'werkdag' voorbij was, wilden we naar de markt om onder andere groente te kopen.
We kochten uiteindelijk verschillende groentes en kruiden voor nog geen €1.
Deze avond kregen we eindelijk het bericht dat onze simkaart met internet werkte, waar we heel blij mee waren.
We waren dan ook heel de avond zoet met onze telefoon, wat een beetje asociaal was vonden wij zelf, maar konden het elkaar natuurlijk vergeven.
Om 1 uur was het weer lunchtijd en gingen we met twee collega's wat lunchen bij een klein restaurantje.
We hadden een soort Spaanse omelet, ei met patatjes erin, ook wel 'mayai' genoemd.
Wederom een vettige lunch en ondertussen begin ik me ongezond te voelen.
Eddy zegt steeds 'ah als jullie naar huis gaan zijn jullie zo dik als dat ik ben', en dat we vooral moeten genieten van het eten.
De weg terug naar kantoor kwamen we erachter dat Angela en ik blijkbaar een veel te hoog looptempo hebben. Dat konden onze twee collega's niet aan. Soms vergeten we even de traagheid van hier. 😂
In de middag hebben we nog interessante discussies gevoerd op kantoor met Seph en Eddy, twee andere collega's.
Het ging over het hebben van een relatie onder basis van een contract en over het hebben van een relatie met meerdere vrouwen.
Ik zal de details besparen maar het kwam erop neer dat het een eindeloze discussie was door onze cultuurverschillen.
Daarnaast kregen we te horen dat ze het heel druk hebben op kantoor. Gezien we de grootste tijd van de werkdag hebben gekletst, denk ik dat het Nederlandse begrip 'druk' nogal anders wordt opgevat vergeleken met de Afrikaanse definitie.
Toen onze 'werkdag' voorbij was, wilden we naar de markt om onder andere groente te kopen.
We kochten uiteindelijk verschillende groentes en kruiden voor nog geen €1.
Deze avond kregen we eindelijk het bericht dat onze simkaart met internet werkte, waar we heel blij mee waren.
We waren dan ook heel de avond zoet met onze telefoon, wat een beetje asociaal was vonden wij zelf, maar konden het elkaar natuurlijk vergeven.
8 september
Vandaag zouden we rond half elf naar een diploma-uitreiking gaan, maar dat werd zeker een uur later, zoals wel eens vaker in Tanzania voorkomt. 😅
We kwamen dan ook te laat aan bij de uitreiking terwijl we soort van hoofdgasten waren, of tenminste Paulina, maar wij waren met haar mee.
Het bleek een diplomering te zijn van een basisschool, dus er waren veel verschillende klassen.
We kregen een stoel op de voorste rij, samen met de directeur van de school en andere belangrijke mensen.
Angela en ik hebben een beetje het gevoel alsof de mensen hier ons heel belangrijk vinden.
Dat komt waarschijnlijk doordat we te 'gast' zijn, door onze huidskleur misschien en doordat we met Paulina zijn, die een beroemdheid van het dorp lijkt te zijn.
Je merkt hier echt nog wel een soort standenmaatschappij, wat ons vaak een ongemakkelijk gevoel geeft.
Nadat Paulina een introductie had gegeven, was het ook de bedoeling dat ik mezelf moest introduceren door een microfoon voor een groot aantal mensen.
Wanneer ik klaar was, trilden mijn handen nog voor de komende tien minuten. 😂
Per klas werd de diplomering gevierd aan de hand van optredens, vervolgens een talentenshow en daarna kwam er een lange ceremonie met heeele lange speeches.
Het was erg leuk om mee te maken maar op een gegeven moment zei zelfs Paulina tegen ons 'I'm starving, I'm hungry', dus dat gaf wel aan hoe lang het duurde.
Er was een meisje van de Maasai die ook was geslaagd en zij vroeg ons mee naar voren om te komen dansen.
Dit was een ongemakkelijke ervaring, gezien de Afrikanen 100 keer soepeler dansen dan wij Nederlanders Angela kreeg een Afrikaanse ketting om en ik een jurk.
Achteraf was de ketting en het 'kledingstuk' van de Maasai een cadeautje voor ons, heel lief!
Zo stonden we voor een hele groep mensen te dansen, wat er hoogstwaarschijnlijk niet uit zag. We hopen onze danskunsten komende tijd te kunnen verbeteren.
Toen de uitreiking afgelopen was en we dachten dat we konden gaan, moesten we nog blijven zitten omdat iedereen met ons op de foto wilde. We voelden ons als een soort kermisattractie.
Aandacht komen we dus niet te kort hier.
Na de diplomering werden we uitgenodigd voor een lunch op de school.
We kregen een enorm bord vol met eten.
Het bestond uit rijst, soort bami, enorme stukken vlees en nog een aantal dingen waarvan we niet weten wat het is.
We hadden de afgelopen dagen wel kip en vis met onze handen gegeten, maar nu was het de bedoeling dat je heel het gerecht met je handen at.
Hierna zijn we langs het Yohanna Memorial Center gegaan, waar we lolly's, petjes en zonnebrillen aan de albino kinderen hebben uitgedeeld.
Ze gingen voor ons zingen en dansen en ook mochten we weer zelf mee doen met het dansje in een kring.
Aan de mensen die petjes en zonnebrillen hebben gegeven, of wilde geven maar niet meer kondenvanwege gebrek aan ruimte in mijn koffer, heel erg bedankt namens de kinderen! Ze waarderen het heel erg!
Hierna zijn we nog langs het kantoor gereden om te kijken hoe het is met de bouw van het nieuwe restaurant naast het kantoor. Het wordt heel mooi en hopen hier vanaf volgende week te kunnen eten.
Nu zitten we weer thuis en hoeven wederom weer niet te koken vandaag vanwege de zware lunch.
We aten alleen een chemische paprika en ik heb me voorgenomen om vanaf nu elke avond eenstukgroente te eten, anders kan ik over drie maanden rollend naar huis. 😜
Vandaag zouden we rond half elf naar een diploma-uitreiking gaan, maar dat werd zeker een uur later, zoals wel eens vaker in Tanzania voorkomt. 😅
We kwamen dan ook te laat aan bij de uitreiking terwijl we soort van hoofdgasten waren, of tenminste Paulina, maar wij waren met haar mee.
Het bleek een diplomering te zijn van een basisschool, dus er waren veel verschillende klassen.
We kregen een stoel op de voorste rij, samen met de directeur van de school en andere belangrijke mensen.
Angela en ik hebben een beetje het gevoel alsof de mensen hier ons heel belangrijk vinden.
Dat komt waarschijnlijk doordat we te 'gast' zijn, door onze huidskleur misschien en doordat we met Paulina zijn, die een beroemdheid van het dorp lijkt te zijn.
Je merkt hier echt nog wel een soort standenmaatschappij, wat ons vaak een ongemakkelijk gevoel geeft.
Nadat Paulina een introductie had gegeven, was het ook de bedoeling dat ik mezelf moest introduceren door een microfoon voor een groot aantal mensen.
Wanneer ik klaar was, trilden mijn handen nog voor de komende tien minuten. 😂
Per klas werd de diplomering gevierd aan de hand van optredens, vervolgens een talentenshow en daarna kwam er een lange ceremonie met heeele lange speeches.
Het was erg leuk om mee te maken maar op een gegeven moment zei zelfs Paulina tegen ons 'I'm starving, I'm hungry', dus dat gaf wel aan hoe lang het duurde.
Er was een meisje van de Maasai die ook was geslaagd en zij vroeg ons mee naar voren om te komen dansen.
Dit was een ongemakkelijke ervaring, gezien de Afrikanen 100 keer soepeler dansen dan wij Nederlanders Angela kreeg een Afrikaanse ketting om en ik een jurk.
Achteraf was de ketting en het 'kledingstuk' van de Maasai een cadeautje voor ons, heel lief!
Zo stonden we voor een hele groep mensen te dansen, wat er hoogstwaarschijnlijk niet uit zag. We hopen onze danskunsten komende tijd te kunnen verbeteren.
Toen de uitreiking afgelopen was en we dachten dat we konden gaan, moesten we nog blijven zitten omdat iedereen met ons op de foto wilde. We voelden ons als een soort kermisattractie.
Aandacht komen we dus niet te kort hier.
Na de diplomering werden we uitgenodigd voor een lunch op de school.
We kregen een enorm bord vol met eten.
Het bestond uit rijst, soort bami, enorme stukken vlees en nog een aantal dingen waarvan we niet weten wat het is.
We hadden de afgelopen dagen wel kip en vis met onze handen gegeten, maar nu was het de bedoeling dat je heel het gerecht met je handen at.
Hierna zijn we langs het Yohanna Memorial Center gegaan, waar we lolly's, petjes en zonnebrillen aan de albino kinderen hebben uitgedeeld.
Ze gingen voor ons zingen en dansen en ook mochten we weer zelf mee doen met het dansje in een kring.
Aan de mensen die petjes en zonnebrillen hebben gegeven, of wilde geven maar niet meer kondenvanwege gebrek aan ruimte in mijn koffer, heel erg bedankt namens de kinderen! Ze waarderen het heel erg!
Hierna zijn we nog langs het kantoor gereden om te kijken hoe het is met de bouw van het nieuwe restaurant naast het kantoor. Het wordt heel mooi en hopen hier vanaf volgende week te kunnen eten.
Nu zitten we weer thuis en hoeven wederom weer niet te koken vandaag vanwege de zware lunch.
We aten alleen een chemische paprika en ik heb me voorgenomen om vanaf nu elke avond eenstukgroente te eten, anders kan ik over drie maanden rollend naar huis. 😜
9 september
Vandaag zouden we meegaan naar een kerkdienst waar we om half elf klaar voor zaten.
Enkele minuten van te voren werd ons verteld dat de kerkdienst hier 45 minuten verderop vandaan plaatsvindt, dus dat we er niet bij kunnen zijn.
We moeten toch wel wennen aan het feit dat hier heel veel op het laatste wordt afgezegd of wordt uitgesteld.
Angela en ik wilden daarom zelf maar een wandeling maken, maar Paulina nam ons mee uit.
We wandelden langs het hele dorp, en gingen bij een aantal mensen gedag zeggen.
Toen we bij Paulina's broer kwamen zei hij heel typisch: 'ja anders aan Afrika is bijvoorbeeld dat afspraken op het laatste moment worden afgezegd', wat nogal toepasselijk was voor dit moment.
Ook gingen we bij een van Paulina haar hoogzwangere vriendinnen langs, die op de grond lag te puffen, ze leek haast te gaan bevallen.
Echter moet ze nog een maand wachten. Toen ik haar zag dacht ik, als ik zo zwanger moet zijn, dan maar niet.
Na alle huisbezoekjes, gingen we in de bajaji, een soort tuk tuk, erg leuke en enge ervaring, gezien de wegen hier nogal hobbelig zijn en je bij elke hobbel lijkt om te vallen.
Een ritje met de bajaji kost maar €0,18, hoe ver je ook gaat (wel binnen het dorp natuurlijk).
Ze nam ons mee naar de plek waar ook de Miss & Mister verkiezing plaats gaat vinden voor de albino's.
Er liepen en vlogen enorme vogels rond deze plek, Afrikaanse Maraboe's, heb ik me laten vertellen door mijn broer (Dion). 👌 Komt het kijken naar National Geographic toch nog van pas. 😂
We namen wat te drinken en een lunch. Het is trouwens blijkbaar heel normaal om hier te boeren na het eten hebben we gemerkt.
Na de lunch zijn we nog langs een winkel en marktkraampje gegaan, om boodschappen te doen.
In de middag zijn we bij de zoon van Paulina langsgegaan.
In Tanzania kan je ervoor kiezen op het moment dat je naar de middelbare school gaat, om op jezelf te gaan wonen bij de school.
De zoon van Paulina heeft hier ook voor gekozen, terwijl hij pas 16 is, maar hij wilde onafhankelijk kunnen worden, wat ik heel knap vind voor op die leeftijd.
Toen we aankwamen bij de school heeft hij ons de hele school en de omgeving laten zien.
Hij heeft de ambitie om volgend jaar rechten te komen studeren in Nederland dus hebben al met hem afgesproken dat we hem komen ophalen van het vliegveld.
Je had naast de school ook een grote tuin waar allemaal dierenbeelden stonden.
We proberen nu ook steeds meer benamingen van dieren te leren in het Swahili en kwamen erachter dat 'Simba' (van de Lion King), leeuw betekent in het Swahili. Die is makkelijk om te onthouden! 'Hakuna Matata' is dus ook Swahili.
Daarna zijn we weer terug naar huis gegaan en hebben we voor het eerst zelf gekookt.
Het werd pasta met een groentesaus, omdat we daar echt veel behoefte aan hadden.
Enkele minuten van te voren werd ons verteld dat de kerkdienst hier 45 minuten verderop vandaan plaatsvindt, dus dat we er niet bij kunnen zijn.
We moeten toch wel wennen aan het feit dat hier heel veel op het laatste wordt afgezegd of wordt uitgesteld.
Angela en ik wilden daarom zelf maar een wandeling maken, maar Paulina nam ons mee uit.
We wandelden langs het hele dorp, en gingen bij een aantal mensen gedag zeggen.
Toen we bij Paulina's broer kwamen zei hij heel typisch: 'ja anders aan Afrika is bijvoorbeeld dat afspraken op het laatste moment worden afgezegd', wat nogal toepasselijk was voor dit moment.
Ook gingen we bij een van Paulina haar hoogzwangere vriendinnen langs, die op de grond lag te puffen, ze leek haast te gaan bevallen.
Echter moet ze nog een maand wachten. Toen ik haar zag dacht ik, als ik zo zwanger moet zijn, dan maar niet.
Na alle huisbezoekjes, gingen we in de bajaji, een soort tuk tuk, erg leuke en enge ervaring, gezien de wegen hier nogal hobbelig zijn en je bij elke hobbel lijkt om te vallen.
Een ritje met de bajaji kost maar €0,18, hoe ver je ook gaat (wel binnen het dorp natuurlijk).
Ze nam ons mee naar de plek waar ook de Miss & Mister verkiezing plaats gaat vinden voor de albino's.
Er liepen en vlogen enorme vogels rond deze plek, Afrikaanse Maraboe's, heb ik me laten vertellen door mijn broer (Dion). 👌 Komt het kijken naar National Geographic toch nog van pas. 😂
We namen wat te drinken en een lunch. Het is trouwens blijkbaar heel normaal om hier te boeren na het eten hebben we gemerkt.
Na de lunch zijn we nog langs een winkel en marktkraampje gegaan, om boodschappen te doen.
In de middag zijn we bij de zoon van Paulina langsgegaan.
In Tanzania kan je ervoor kiezen op het moment dat je naar de middelbare school gaat, om op jezelf te gaan wonen bij de school.
De zoon van Paulina heeft hier ook voor gekozen, terwijl hij pas 16 is, maar hij wilde onafhankelijk kunnen worden, wat ik heel knap vind voor op die leeftijd.
Toen we aankwamen bij de school heeft hij ons de hele school en de omgeving laten zien.
Hij heeft de ambitie om volgend jaar rechten te komen studeren in Nederland dus hebben al met hem afgesproken dat we hem komen ophalen van het vliegveld.
Je had naast de school ook een grote tuin waar allemaal dierenbeelden stonden.
We proberen nu ook steeds meer benamingen van dieren te leren in het Swahili en kwamen erachter dat 'Simba' (van de Lion King), leeuw betekent in het Swahili. Die is makkelijk om te onthouden! 'Hakuna Matata' is dus ook Swahili.
Daarna zijn we weer terug naar huis gegaan en hebben we voor het eerst zelf gekookt.
Het werd pasta met een groentesaus, omdat we daar echt veel behoefte aan hadden.
Er zijn ondertussen al blaasjes in onze mond opgekomen, door gebrek aan vitaminen.
De afwas was ook erg bijzonder, dat deden we in een teil naast de wc pot, we hadden niet echt een andere keus omdat daar het enige waterkraantje zit in ons huis.
Morgen (maandag, dus eigenlijk vandaag maar ik heb dit gisteren geschreven) begint een 'drukke' week (moeten we nog maar zien😉) en zullen wij langs alle projecten van Nelico gaan, om de organisatie beter te leren kennen.
Tot de volgende post!
Yohanna Memorial Center
En een van de 100 fotoshoots die we hier hebben op een dag
De afwas was ook erg bijzonder, dat deden we in een teil naast de wc pot, we hadden niet echt een andere keus omdat daar het enige waterkraantje zit in ons huis.
Morgen (maandag, dus eigenlijk vandaag maar ik heb dit gisteren geschreven) begint een 'drukke' week (moeten we nog maar zien😉) en zullen wij langs alle projecten van Nelico gaan, om de organisatie beter te leren kennen.
Tot de volgende post!
De plaatselijke markt
Reacties
Een reactie posten