Onwel in het ziekenhuis

15 september

Vandaag is papa jarig. Het voelt gek om er voor het eerst niet bij te zijn, maar gelukkig bestaat er nog iets als videobellen. In de ochtend klopte Paulina op onze deur met de vraag of wij deze middag meewilden naar het ziekenhuis. Als je hier op de deur klopt, zeg je trouwens ‘odi’. Paulina haar zwager ligt opgenomen vanwege een motorongeluk waarbij zijn collega helaas is overleden. Angela en ik besloten daarvoor nog eerst even een rondje te lopen in het dorp. Onderweg kwamen verschillende mensen naar ons toe die om geld kwamen bedelen. Dit hadden we hier nog niet eerder meegemaakt, maar het was eigenlijk wel te verwachten gezien we met dure telefoons en een camera door de straten liepen. Het lijkt hier verder trouwens wel een veilige omgeving, al zou ik nog niet zo snel in mijn eentje de straat op gaan. Het is vandaag erg warm en eigenlijk iets te warm om in de volle zon te lopen. Op de terugweg naar huis waren er verschillende kindjes die vroegen of we een foto wilden maken. Hierop konden we natuurlijk geen nee zeggen en ze waren zo schattig. Het is best jammer dat je hier helemaal geen toeristen ziet, anders was het normaler geweest om foto’s te maken. Nu durven we eigenlijk alleen een foto te maken als ze er echt om vragen. In de middag zijn we naar het ziekenhuis gereden, die zich bevindt tegenover de bank, waar we deze morgen naartoe waren gelopen. Bij het ziekenhuis aangekomen, ontmoetten we een vriendin van Paulina. Zij werkt bij het mortuarium dat eruit ziet als een klein gebouwtje met een open ingang en open ramen waar je dus eigenlijk gewoon naar binnen kan kijken. De lichamen lagen wel achter een gordijn, dus die kon je niet letterlijk zien, maar het idee dat deze lichamen zo makkelijk te bereiken zijn en worden bewaard in de hitte, is een beetje eng en vies. Toen we verder liepen kwamen we langs de kinderafdeling van het ziekenhuis, wat er vreselijk uit zag. Het deed me denken aan een oorlogsziekenhuis. Het leek op een oud schoollokaal waar snel wat bedden in waren gezet. Ik kreeg meteen een heel naar en misselijk gevoel. Langs het pad zaten er ouders met huilende kinderen. Er is heel weinig privacy, iets wat we in Nederland toch wel belangrijk vinden. We liepen verder naar een ander gebouw, waar de zwager van Paulina lag. Voor dit gedeelte van het ziekenhuis betaal je denk ik iets meer gezien er meer privacy was en je de kamer maar met twee andere personen hoefde te delen. Tijdens het gesprek voelde ik me ineens heel duizelig en licht in mijn hoofd worden. Ik raakte lichtelijk in paniek van binnen tot Angela zei dat zij ook bijna van haar stokje ging. We zijn snel op het lege bed achter ons gaan zitten en kwamen gelukkig weer een beetje bij. Ik moest niet te veel om me heen kijken want ik werd er onwel van, zo onhygiënisch zag het eruit. Voor mijn gevoel is je gezondheid slechter bij het verlaten van dit ziekenhuis dan bij binnenkomst. Gelukkig duurde het bezoekje niet al te lang en was ik weer blij toen we buiten stonden. Ik zal deze maanden mijn malariapillen heel trouw slikken, want in deze ziekenhuizen wil je echt niet belanden. Op de terugweg naar de auto zeiden we de vriendin van Paulina nog gedag bij het mortuarium. Ze droeg haar eigen kleding met daaroverheen een soort rubberen kookschort leek het wel. Haar handschoenen zaten onder het bloed. Heel vreemd dat ze hier hun eigen kleding mogen dragen bij een beroep als dit. We gingen lunchen bij het ‘Lelly hotel’, een chique hotel voor hier. Paulina vertelde ons tijdens de lunch dat mensen in Tanzania een beeld van Europa hebben, dat dat de plek is waar je ‘echte liefde’ kunt vinden en waar niemand vreemdgaat. Het schijnt hier normaal te zijn dat je nauwelijks iets met je partner onderneemt. Dat viel ons al op gezien Paulina haar man ook niet mee ging naar de begrafenis eerder deze week en ook niet naar het ziekenhuis vanmiddag. Toen we thuis kwamen reed Paulina tegen het hek aan bij het huis waar ze gelukkig zelf heel hard om kon lachen, ze lachen hier om alles heb ik het idee, maar het huismeisje Melvin keek met een geschrokken gezicht. In de avond kregen we bij het eten zelfs een glas wijn. Daarnaast hebben ze onze schoenen zelfs schoongemaakt omdat die helemaal rood waren geworden van het zand. We worden te veel in de watten gelegd hier. Na het eten hebben we nog wat gekletst met Melvin, over het verschil tussen Nederland en Afrika. Ze vroeg ons, wat zou je ervan vinden als je nu ineens ‘zwart’ zou zijn? Haar eigen antwoord was dat ze niet gelukkig zou zijn als ze nu ineens ‘wit’ zou zijn. Hierna zijn we gaan slapen want morgen gaat de kerkdienst wel door als het goed is.

De kinderen in het dorp.

16 september

Vanochtend klopte Melvin aan de deur met de mededeling dat we om 10 uur klaar moesten staan om naar de kerk te gaan. Het werd een beetje haasten omdat we dachten dat we pas half elf weg zouden gaan. Uiteindelijk werd het alsnog kwart over tien, dus haasten was niet nodig geweest. Bij de kerk aangekomen, moesten we nog even wachten omdat de dienst voor ons nog bezig was. Paulina liet de omgeving rondom de kerk zien. Naast de kerk stond een klooster en natuurlijk kende Paulina hier ook mensen. We gingen naar binnen en ontmoetten hier vier nonnen. De kerkdienst was nog best westers, alleen werd er meer gezongen en het koor stond een beetje te dansen. Angela en ik waren wel weer een attractie. Voornamelijk de kinderen vonden het interessanter om naar ons te kijken in plaats van naar de priester te luisteren. 😉 Het was opvallend dat er vooral vrouwen en kinderen aanwezig waren bij de dienst, nauwelijks mannen. Paulina haar man was ook niet mee dus misschien blijven die gewoon thuis. We zagen wel een albino man bij de kerk en het is trouwens wel gek dat wij tot nu toe nog maar één albino vrouw hebben gezien, verder alleen maar mannen. Misschien dat vrouwen met albinisme minder snel de straat op durven maar wat de precieze reden is, moet ik even navragen. Daarna hebben we eigenlijk heel de middag op ons terrasje gezeten en verder niet zoveel gedaan wat ook wel een keer lekker was.

17 september

Onze week begon weer met de wekelijkse maandagochtend meeting op kantoor. Om tien uur hadden we een stakeholders meeting gepland staan bij het Yohanna Memorial Center, die we eigenlijk afgelopen vrijdag zouden hebben. Tijdens de meeting werden we er tussenuit gehaald door onze collega Ruta die ineens heel geheimzinnig deed over het verspreiden van informatie naar onze familie en vrienden. We mogen blijkbaar niet zomaar informatie uitgeven die wordt verteld binnen deze organisatie vanwege privacy redenen en anders kan de organisatie in problemen komen. Verder kan ik dus niet zoveel over de stakeholders meeting kwijt maar het duurde wel onwijs lang. Het begon achteraf pas om kwart over elf in plaats van tien uur, omdat alle aanwezigen nog gingen ontbijten en thee gingen drinken. We waren pas rond half vier klaar, dus het was een aardig lange zit. Zeker omdat we geen pauzes hadden, op een kort dansje na, en omdat alles in het Swahili was. Af en toe werd het voor ons vertaald als er iets belangrijks werd gezegd, maar dan duurt vier uur luisteren naar een verhaal waar je niks van verstaat, toch wel erg lang. Na de meeting kregen we een lunch aangeboden en maakten hier natuurlijk gebruik van. Paulina zei gisteren tegen me dat ik een dikker hoofd heb gekregen van het eten, wat ik inderdaad op foto’s wel terug zie. Je gaat automatisch meer eten als er zoveel voor je wordt opgeschept, ook al laten we nog steeds een groot deel van ons eten staan. Tijdens kerst wordt het dus niet schranzen voor mij, want terug in Nederland moet ik echt weer gezonder gaan eten en leven. Na de lunch hebben we nog even gevoetbald met de kindjes. Vandaag hadden we tegen Melvin gezegd dat we zelf wilden koken (of ook wel helemaal niks wilden koken omdat we zo misselijk zijn), maar dit accepteerde ze niet: 'you people are so bad'. We moesten het eten maar aannemen omdat het anders een belediging leek voor haar en we ondankbaar zouden overkomen. We ontkomen er niet aan. We hopen morgen onze laatste meetings af te kunnen ronden zodat we komende weken minder op kantoor aanwezig hoeven te zijn.

Het voetbalteam bij het Yohanna Memorial Center.