Rare mannen op straat en apen op de weg

26 september

Vandaag is een hele warme dag. Oktober schijnt een warme maand te worden, dus daar lijken we naartoe te gaan werken. Ik heb het al bloedje heet als ik ’s ochtends op kantoor aankom in onze lange broeken. Vandaag zouden we om 11 uur weer met Luci meegaan naar de afgelegen gebieden, dus besloten Angela en ik even te brunchen bij Digital café voordat we weggingen. Hoogstwaarschijnlijk konden we niks eten in deze gebieden, of tenminste, er is misschien wel eten, maar dat is waarschijnlijk niet helemaal ‘veilig’ voor ons om te nemen. We namen sambosa en tjipati als brunch en ik kreeg ongevraagd thee met melk waar lekker zo’n vlieslaagje op zat. Vlakbij kantoor kwamen er twee jongens naar ons toegelopen; ‘please, let me talk to you’. We zeiden dat we haast hadden en weg moesten. Op een gegeven moment werd die een beetje opdringerig en wilde hij perse ons nummer hebben ‘please call me’. Af en toe zijn er gekke mensen hier op straat. Net zoals een aantal kinderen die ons niet meer begroeten maar alleen maar ‘give me money’ kunnen zeggen. Vandaag hadden we weer verschillende meetings in de dorpen. We moesten bij een ‘kantoor’ zijn, maar konden het niet vinden. Logisch achteraf gezien, want het gebouw waar we moesten zijn leek eerder een begroeid, verlaten kantoor. Het leek nooit afgemaakt te zijn. Er was geen vloer maar overal lag zand en groeiden er planten. Toen we naar binnen liepen, zagen we in de rechter ruimte een grote groep vrouwen zitten met allemaal dezelfde jurken aan. Tijdens de meeting zag ik achter de ramen verschillende kinderen naar binnen gluren. Toen de meeting voorbij was, kwamen ze naar ons toegelopen bij de auto. Ik wilde een foto met ze maken, waarna er ineens tientallen kinderen kwamen aangerend. We wisten echt niet waar ze ineens allemaal vandaan kwamen. Heel veel leken ons eng te vinden en gilden. Waarschijnlijk hadden ze nog nooit een blank iemand gezien. Na wat foto’s gemaakt te hebben, gingen we de auto in. Met de neuzen op de autoramen gedrukt, keken ze nog even naar binnen. Er kwam vervolgens nog een hele groep achter de auto aanrennen, hilarisch om te zien. Hierna wilde Luci ons een mijnerstadje laten zien. Het leek heel erg op een sloppenwijk. Je kwam eerst langs wat huisjes en winkels. Bij een kraampje lag een koeienpoot met een hoef eraan, waarbij ze de vacht eraf aan het schrapen waren. Luci zei dat het zoet zou moeten smaken en als het klaar was geweest, we het hadden kunnen proeven. Ik was alleen maar blij dat het nog niet klaar was. Achter het dorpje lag een gebied waar de processen van het goud zoeken plaatsvinden. Hier worden de stenen klein gehakt, wordt er gezeefd etc. Normaal gesproken zijn hier veel kinderen aan het werk, maar die hadden wij niet gezien. Na het bezoek gingen we door naar de volgende meeting. Hierna dachten we naar huis te kunnen gaan, maar ineens hadden we nog twee meetings. Eerder deze week hadden we er steeds één per dag en waren we al vrij moe, maar vandaag hadden we er ineens vier. We waren na deze dag dan ook kapot. Ik heb ondertussen enorm last van m’n buik gekregen en kon bij de laatste meeting nog maar moeilijk rechtop blijven staan. Ik was dus blij toen we eindelijk naar huis konden gaan. Luci wilde alleen nog langs de markt dus liepen we daar nog een rondje. Toen we bijna thuis waren, besloot ze ook nog even naar de supermarkt te gaan. Na een hele lange dag waren we daarna eindelijk thuis. Paulina maakte deze avond weer goed want toen ze aan de deur klopte, kregen we een bord met pasta! Toen de deur dicht ging deden Angela en ik een vreugdesprongetje en gilden we het haast uit. Ik heb geloof ik nog nooit zo erg van een bord pasta kunnen genieten als vandaag. 

Meeting in het 'spook' kantoor.

De kinderen die ons kwamen uitzwaaien.

Mijnerstadje.

Vrouw aan het werk bij goudmijn.

27 september

Vandaag was de dag van de voetbalwedstrijd. Rond negen uur waren we aanwezig bij het voetbalveld. Er waren heel veel studenten aanwezig, omdat er anders waarschijnlijk te weinig toeschouwers waren. We stapten de auto uit en zagen direct een Nederlandse man. Het was zo gek om ineens ‘goedemorgen’ te kunnen zeggen, al zeggen we dat ook wel eens tegen onze collega’s van Nelico, maar dan krijg je niet dezelfde ‘goedemorgen’ terug zoals we die nu kregen. Er werd ons meteen gezegd dat het niet zo handig zou zijn als we in beeld zouden komen. Dat zou een beetje raar zijn in deze context, zeiden ze. Vandaag is juist een dag waarbij het draait om inclusie, maar goed, we begrepen het ook wel. Frank de Boer en Quinty Trustful kwamen hier op bezoek als blanken en dan was het raar geweest als je ineens nog meer blanken in beeld zag. We mochten dus achter de cameramannen plaatsnemen, daar zouden we de minste kans hebben om op beeld te komen. We zagen Frank de Boer al meteen over het veld heen rennen en Quinty stond langs de zijlijn. De wedstrijd kon beginnen. De teams bestonden uit zowel kinderen met als kinderen zonder albinisme. Met deze gemixte teams werd diversiteit en inclusie aangetoond. Op de tenues stonden teksten geschreven als ‘Let us celebrate our diversity’ en ‘ When every one is included every one wins’. De wedstrijd was leuk om te zien, iedereen was zo enthousiast. Met vallen en opstaan, letterlijk, had uiteindelijk het blauwe team gewonnen. Na de wedstrijd hebben we nog even een praatje kunnen maken met Frank en Quinty en natuurlijk een foto kunnen schieten. Zij moesten echter weer gauw gaan gezien zij vanavond alweer terug zouden vliegen. Toen we in de middag aan het lunchen waren, kwam er een jongen op ons afgelopen. ‘Don’t you remember me?’, ‘Why didn’t you call me?’, we herkenden hem niet maar het bleek dezelfde jongen te zijn die we gisteren tegenkwamen voor het kantoor. Weer bleef die aandringen en zei die dat hij te vertrouwen was. Ik zei dat het met daar helemaal niet om ging en dat we niet met hem willen praten. Gelukkig liep hij hierna weg. Ik hoop dat we hem niet nog een keer tegenkomen. We zouden vandaag weer een meeting hebben in een afgelegen gebied maar aangekomen op kantoor zei Luci dat het niet meer doorging. Niet heel erg, want eigenlijk hadden we er niet zoveel zin in vandaag. In de middag gingen we naar het postkantoor om te kijken of er misschien post voor ons binnen was gekomen, maar dit was nog niet het geval. Vanaf kantoor liepen we naar huis met onze boodschappen die we hadden gehaald nadat we naar het postkantoor waren geweest. Ik liep met een sixpack waterflessen te sjouwen toen ineens een jongen van de motortaxi kwam afgesprongen. Hij rende op ons af en zei dat ik hem water moest geven, althans daar leek het heel erg op. De manier waarop was wel een beetje raar en het was ook een onlogische vraag gezien de waterput tien meter van ons vandaan was. In de avond aten we soep met brood. Ik had net mijn laatste hap brood in mijn mond toen Angela opmerkte dat het brood beschimmeld was. Ik heb er gelukkig geen last van gekregen, en misschien kon het ook geen kwaad om even andere stoffen in mijn lichaam te hebben. 😅

Opnames bij de voetbalwedstrijd.

28 september

Vandaag zouden we rond tien uur met Paulina richting Katoro vertrekken, omdat hier naaimachines zouden worden uitgedeeld aan tienermoeders. Uiteindelijk vertrokken we rond een uur of half twaalf. Onderweg vertelde onze collega dat de bergen die hier te zien zijn, allemaal nep zijn. Ze zijn ontstaan door het uitgraven van de grond van de mijnen. Het overige zand konden ze niks mee, dus hebben ze dat maar op een hoop gegooid. Vervolgens hebben ze er bomen op geplant, en zo zijn de bergen van Geita ontstaan. Aangekomen in Katoro, kwamen we bij een groot open veld met verschillende tentjes waaronder plastic stoeltjes stonden. Angela en ik werden eerst neergezet bij de tent waar ook ander publiek zat, wat ik prima vond. Daarna moesten we toch maar naar de tent waar de ‘speciale’ gasten zaten, zoals Paulina en de directeur van Plan International, die dit evenement hadden georganiseerd. We moesten ons wederom door de microfoon voorstellen, maar zijn hier ondertussen al aan gewend. Het evenement was dus voor tienermoeders met een leeftijd gevarieerd van 14 tot en met 19 jaar. Sommige meiden zagen er inderdaad bizar jong uit. Omdat zij niet meer naar school konden en mochten gaan doordat zij zwanger raakten, werden er hier dus naaimachines en naaitafels aan ze uitgedeeld, zodat ze hun eigen kleding kunnen maken en verkopen. Gezien het ondertussen al half drie was en Angela en ik vanmorgen rond 7 uur voor het laatst iets hadden gegeten, hadden we ondertussen wel trek gekregen. Toen de certificaten aan de meisjes werden uitgedeeld, moesten we opstaan, en voelde ik het alweer licht in mijn hoofd worden. Er kwam ineens een auto aangereden met mensen erin met koksmutsen op. Enorme pannen en bakken werden de auto uitgeladen en op de tafels neergezet. Het is wel typisch om te zien dat evenementen en meetings hier altijd rond ontbijt- of lunchtijd worden ingepland, zodat er altijd een reden is om te kunnen eten. Het geld van donoren gaat dus denk ik voor een groot gedeelte ook naar het eten tijdens dit soort activiteiten. In Nederland ben je blij als je überhaupt een broodje kaas of ham aangeboden krijgt, maar hier krijg je hele maaltijden. Als ‘ere’ gasten mochten wij als een van de eersten lunch opscheppen. We schaamden ons weer kapot, gezien wij niks met dit project te maken hebben of er iets voor hebben gedaan. We kregen twee soorten rijst, mie, gekookte banaan, groenten, een soort tomatensalade, stukjes vlees en een stukje watermeloen om niet te vergeten. Ze eten hier zo’n enorme hoeveelheid rijst, daar is Azië vergeleken nog niks bij. Op de terugweg zaten Angela en ik tussen Paulina en de directeur van Plan International in, die beiden heerlijk in slaap waren gevallen. Toen we langs het ‘jungle’ gedeelte reden, zagen we ineens apen op de weg. Het leken wel bavianen. We waren zelf iets enthousiaster dan de anderen in de auto, waardoor Paulina en de directeur wakker werden. Ik ben benieuwd hoe enthousiast we dan wel niet gaan zijn als we op safari gaan. In de avond kregen we weer de leukste combinatie van eten; rijst met banaan en een gekookt ei, bruine bonen en rode wijn die naar cassis smaakte. Ik denk dat ze de wijnen die voornamelijk in Nederland en elders worden gedronken, dan ook niet lekker zullen vinden. 

29 september
Vandaag wilden we onze laatste voorbereidingen doen voor ons ‘uitstapje’ naar Mwanza en Serengeti, als naar de supermarkt gaan, geld halen etc. Het had vanochtend hard geregend dus het was ondertussen flink afgekoeld. Zo erg afgekoeld (24 graden) dat ik het nodig vond om een vestje aan te doen naar buiten. Het weer was zoveel beter te verdragen vergeleken met afgelopen dagen. We liepen richting de supermarkt toen een motorrijder ineens naast ons stopte. Na een paar seconden realiseerden we dat het een collega van ons was. We dachten eerst weer een motortaxi die ons mee wilde nemen en daarom duurde het even voordat we hem herkenden. Alle collega’s van Nelico lijken echt super dichtbij elkaar en bij het kantoor te wonen. Zeker nadat we nog een andere collega in de auto tegen kwamen die naar ons toeterde. Wel leuk dat we nu niet meer zo erg de vreemdelingen zijn hier. Aangekomen bij de bank, leek ik niet te kunnen pinnen. Meerdere keren geprobeerd maar steeds werd de transactie geweigerd. Super gek gezien ik nog ongeveer twee weken geleden hier heb kunnen pinnen. Ik kwam erachter dat mijn pas geblokkeerd is en na heel wat rondvragen kwam ik erachter dat ik in Bali ben geskimd vorige maand. De bank had dus mijn pas geblokkeerd maar zonder hier een melding van te geven, dus wist ik hier niks vanaf. Heel erg vervelend, maar niks aan te doen helaas. Ik hoop dat de Balinees ervan heeft kunnen genieten. 😉 Gelukkig ben ik hier niet in mijn eentje, en kunnen we het nu op een andere manier oplossen. Na de supermarkt zijn we weer naar huis gegaan. Ik sta er nu niet echt bij stil maar ik denk dat ik het hier nog echt ga missen als onze stageperiode voorbij is. We kennen nu veel mensen en de omgeving, het is al echt een beetje als ons tweede thuis geworden. In de middag kwam Paulina met een uitnodiging voor een bruiloft voor vanavond. Ze zou diegene via Nelico moeten kennen, maar we hebben geen idee wie het is. We weten nou ook niet zo of het een goed idee is geweest om ‘ja’ op de uitnodiging te zeggen, gezien we morgenochtend rond 07.00 vertrekken. We gaan het allemaal wel weer zien. Morgen gaan we dus naar Mwanza waar we in een hotel overnachten, maandag rijden we richting Serengeti waar we gaan kamperen en dinsdagmorgen zullen we dan het park ingaan! We hebben hier super veel zin in dus ik verwacht een lange volgende post met veel foto’s. Fijn weekend!