Een mini vakantie!

Zoals de titel al zegt, voelen deze dagen echt even als een mini vakantie. Momenteel zitten we in een vrij chique hotel, zeker voor Tanzaniaanse begrippen, in Mwanza. Ik heb al heerlijk een aantal keer kunnen genieten van een warme douche, wat toch wel erg lekker is en ook van het ontbijt werd ik erg gelukkig. We zitten sinds gisteren in dit hotel en zijn hier vanwege de pre-selection van de Miss & Mister Albinism Contest Lake Region 2018. Angela en ik zitten met twee andere collega’s in de jury dus wij mogen beslissen welke kandidaten door gaan naar de final contest die eind deze maand zal gaan plaatsvinden. We reizen deze week en deels volgende week zes districten af rondom Lake Victoria. De verkiezing is dus georganiseerd speciaal voor mensen met albinisme om de samenleving ervan bewust te maken dat mensen met albinisme hetzelfde kunnen presteren net als ieder ander mens en dat zij dus ook een gelijke behandeling verdienen. Op maandag zijn we de voorselectie begonnen in Geita, ons ‘eigen’ district dus. Het evenement vond plaats bij Yohanna Memorial Center, het opvangcentrum voor kinderen met albinisme. Het zou eigenlijk om negen uur starten, maar Afrika zou Afrika niet zijn zonder eventuele vertragingen dus begonnen we stabiel twee uur later. Om vijf voor elf werd zelfs het jaartal van 2017 naar 2018 op de poster nog even aangepast. Het kan hier allemaal. Ik ben aangewezen tot de ‘chief judge’. Dit houdt in dat ik de vragen aan de kandidaten mag stellen, maar verder stelt het niet zoveel voor. Er werden vragen gesteld als: ‘waarom denk jij Miss/Mister Albinism 2018 Lake Zone te worden?’ en ‘ hoe kan je jouw talent gebruiken in het verbeteren van de levensomstandigheden van mensen met albinisme?’. Veel kandidaten waren erg zenuwachtig en vonden het af en toe lastig om deze vragen te beantwoorden. Hierdoor kregen we soms geen antwoord of juist een heel creatief antwoord. Zo antwoordde een kandidaat op de vraag: ‘wat maakt jouw uniek vergeleken met de andere kandidaten?’, ‘ik ben dik en ik ben er trots op om dik te zijn’. Een andere kandidaat antwoordde op deze vraag: ‘ik ben heel goed in tijd managen, iets waar veel Afrikanen niet goed in zijn’. Dit laatste antwoord kon ik wel erg waarderen. Nu weet ik natuurlijk niet of dit alleen een bewering is of dat ze daar daadwerkelijk goed in is. De eerste dag verliep de voorselectie wel redelijk, maar na een evaluatie hopen we het de komende dagen nog beter te doen. 

Op een hele vroege dinsdagochtend vertrokken naar Mwanza, het volgende district. Na ongeveer 2,5 uur reizen, kwamen we aan bij het Midland Hotel. Een mooie lichte receptie met een piccolo die de deur voor je openhield en je bagage naar de kamer bracht. We kregen allemaal een tweepersoonskamer voor jezelf. Erg luxe maar niet heel erg nodig, vinden Angela en ik. Daarnaast vinden we het ook erg stil in ons eentje op de kamer maar daarom zitten we vaak gezellig samen op een kamer met al het lekkere Nederlandse eten dat ik opgestuurd heb gekregen van het thuisfront. In dit hotel vond ook de voorselectie van Mwanza plaats. Deze voorselectie verliep al veel soepeler en ook stukken sneller. Er waren behoorlijk wat kandidaten vandaag. Zeker omdat we nog een tweede voorselectie hadden deze dag, op een middelbare school. Tijdens de voorselectie in het hotel zagen we ineens een meisje achter ons zitten die er verdacht Europees uitzag. We werden erg nieuwsgierig, helemaal toen Paulina zei dat we een gast uit Nederland hebben. We liepen na de voorselectie naar haar toe. Ze is een masterstudent en woont in Kopenhagen. Ze doet hier ook onderzoek naar albinisme en verblijft op een van de eilandjes in Lake Victoria, waar albino’s naar toe verdreven zijn. Je moet het maar kunnen! Wel heel leuk om even weer iemand uit Nederland te kunnen spreken. Zijn we toch niet de enige 'mzungu’s' hier. In de avond vroeg Paulina ons waar we wilden eten. Wij zeiden dat het ons niet uitmaakte dus stelde ze zelf een pizzeria voor. Hier hadden wij natuurlijk niks op tegen. Onze collega’s vonden het niet te eten en zijn veel gelukkiger met een deegbal. Ik heb daarentegen heerlijk genoten van mijn pizza. 

Vandaag zaten Angela en ik al om half zeven in de ontbijtzaal. We hadden gisteren gelezen dat er croissants en donuts zouden zijn. Helaas waren die er niet, maar zo was er wel heerlijk brood, ei en een cakeje. In ieder geval veel beter dan ons ontbijt in Geita wat uit een ‘crackertje met olie-pindakaas’, bestaat. Hierna wilden we onze spullen pakken om naar het volgende district af te reizen. Paulina zei ons alleen dat we vanavond weer in dit hotel slapen dus onze spullen konden laten liggen. Hier hadden we helemaal geen problemen mee natuurlijk! Na ongeveer 2,5 uur reizen, kwamen we aan in het volgende district, Simiyu. Dit district ligt dichtbij het Serengeti National Park en was meer platteland achtig. De kandidaten van vandaag waren erg matig dus moesten we streng zijn. Af en toe vraag ik me af waarom sommige kandidaten überhaupt meedoen want het lijkt net of ze niet eens weten waaraan ze deelnemen. Maar goed, niet geschoten, is altijd mis! Terug in het hotel aangekomen waren we allemaal best moe. Paulina zei ons dat we een roomservice mogen doen of in het restaurant mogen eten, op de kosten van de organisatie. Net zoals al het andere eten en alle hotelovernachtingen van deze week. Veel te gek natuurlijk! We hadden onze keuze al vrij snel gemaakt en gingen voor een burger. De ober zei ons dat dat er helaas niet is, dus gingen we maar, totaal tegenovergesteld, voor een kipsalade. Uiteindelijk hebben we haast een uur moeten wachten op een salade die niet zo veel voorstelde, maar het was in ieder geval meer groente dan dat ik de afgelopen anderhalve maand binnen heb gekregen. We gaan nog lekker genieten van de komende dagen!