Op bezoek bij een witchdoctor

De afgelopen dagen waren niet heel bijzonder. Op donderdag begon ons normale kantoorleven in Geita weer. We zijn vooral druk bezig geweest met het bijwerken van onze aantekeningen, waar we de afgelopen dagen geen tijd voor hebben gehad. Op vrijdag zijn we op bezoek geweest bij een witchdoctor, of ook wel een traditional healer. Ze willen liever geen witchdoctor worden genoemd omdat dit vaak de negatieve associaties met zich meebrengt, gerelateerd aan de moorden op albino’s. Mensen hier in Tanzania kunnen dit soort dokters bezoeken omdat ze bijvoorbeeld rijk willen worden. De dokter zegt hun dan dat ze een lichaamsdeel van een albino nodig hebben, omdat dit voor geluk zou zorgen. Hierdoor zou je bijvoorbeeld veel goud kunnen vinden in de mijnen of als je in de visserij werkt, zou dit een grote visvangst opleveren. Dit zijn dus de negatieve verhalen rondom witchdoctors maar zo zijn er ook dokters die alleen zieke mensen behandelen door gebruik te maken van alternatieve geneeswijzen, zoals natuurlijke medicijnen. Het huis van de dokter, of eigenlijk zijn huizen gezien hij drie vrouwen heeft, ligt naast het Yohanna Memorial Center, wat ik wel typisch vond. Een witchdoctor die naast een opvangcentrum voor albino’s woont. Op het terrein stonden allemaal kleine ronde huisjes, een huis voor elk van zijn vrouwen. Andere huisjes waren bedoeld als diagnose- of behandelkamer. Onder een hele grote mangoboom zat dan onze witchdoctor. Een vrij grote man met een doek om zich heen gewikkeld. Achter hem zaten zijn ‘knechten’. Er liep ook een man rond die net was behandeld. Er waren allemaal zwarte vlekken op zijn bovenlichaam te zien. Tijdens zijn behandeling zijn er allemaal wonden in zijn bovenlichaam gesneden waarna de medicijnen in zijn wonden zijn gesmeerd. Een grote kans op allerlei infecties, lijkt mij. Het interview met de witchdoctor was erg interessant. Wij vroegen hem hoe hij een witchdoctor is geworden. Dit zou een gift van God zijn geweest. Ook droomt hij over de bomen waarmee hij zijn medicijnen maakt. Om een diagnose vast te kunnen stellen, spuugt hij op een kip en snijden ze hem vervolgens open. Ze kunnen vervolgens de kip ‘lezen’ en dan de diagnose van de patiënt vaststellen. Deze dokter had niks met albino’s of met de moord op albino’s te maken. Hij wist het allemaal zeer positief te vertellen en dat de situatie tegenwoordig allemaal wel meevalt. Ik denk dat we nooit echt eerlijke antwoorden zullen krijgen op de vragen over de verminkingen of moorden op albino’s. Verder was het wel interessant om de werkplek van een witchdoctor te kunnen zien en zijn werkwijzen een beetje beter te leren kennen. Het leek voor mijn gevoel echt even alsof we in een wereld van heel veel eeuwen geleden terecht waren gekomen. In Nederland bestaan er ook wel alternatieve geneeswijzen, maar lang niet op dit niveau. 

Tussen ons in is de witchdoctor te zien.

Een van zijn huizen.

In het weekend zijn we zondag weer mee naar de kerk gegaan. Het voelde vandaag echt als veertig graden en twee uur in een warme ruimte waarbij je heel vaak moest staan, zitten en knielen en waarbij er heel veel wierrook is, werd ons even te veel. Na het kerkbezoek zijn we nog langs een vriendin van Paulina gegaan waar we het eerste weekend van onze stage ook al langs waren geweest. Ze was toen acht maanden zwanger en had het op dat moment heel zwaar. Vorige week was ze dan eindelijk bevallen, dus gingen we even langs om te kijken bij de baby, genaamd Michelle. Ze had een hele lichte huidskleur. Zo waren haar handen lichter van kleur dan mijn eigen huidskleur. Ze had ook wel ander haar dan de Afrikaanse mensen van hier. Ze was verder heel klein terwijl de buik van de vrouw zo groot was waardoor ze zwanger leek te zijn van een drieling. 

Op maandag zouden we eigenlijk de voorselectie van de Miss & Mister verkiezing hebben, maar dit ging natuurlijk weer niet door. Het is nog steeds onduidelijk wanneer dit überhaupt zal gaan plaatsvinden terwijl de uiteindelijke verkiezing al aan het einde van deze maand zal gaan plaatsvinden. Wat er verder voor deze week op de planning staat is dus nog een beetje onduidelijk, naast wat kleine interviews. Toen we gisteren thuiskwamen van kantoor stonden er ineens mensen voor ons huis met een schotel. Vervolgens kwamen ze met een tv binnenlopen dus zijn we nu in het bezit van een Flintstone televisie, maar wel echt een luxe van hier. Het is heel raar om ineens het geluid van een televisie in ons huis te horen, maar we zijn er wel heel blij mee. Haast elke avond zaten we eigenlijk op onze telefoon omdat we verder niet zoveel te doen hadden, maar het hebben van een televisie geeft dan toch eventuele afwisseling. 

Ondertussen hebben we niet één muis, maar drie muizen in ons huis. Ze worden nu zelfs zo brutaal dat ze naast ons op de bank komen zitten en liep er een over mijn borst toen ik in bed lag. Doordat ze zo snel zijn kunnen we ze niet vangen en vanwege alle gaten en gleuven in ons huis, zijn ze ons te slim af. Ze hebben hier geloof ik geen muizenvallen en als we zeggen dat we zoveel muizen in ons huis hebben, wordt er alleen maar gelachen. Het is hier denk ik dan ook de normaalste zaak van de wereld.