Laura naar Tanzania

Afgelopen dagen verliepen even iets anders dan gepland. Ten eerste is er helemaal niks gekomen van onze planning van vorige week. Zowel het houden van interviews, het uitdelen van petjes en zonnebrillen, als het bezoeken van de mijnen, zijn allemaal niet doorgegaan. Dit was verder geen probleem omdat we ons onderzoek in principe al hadden afgerond en we deze tijd nu konden besteden aan school. Daarnaast kwamen we dinsdagochtend op kantoor aan, voor een gesloten hek. Het bleek een nationale feestdag te zijn wat wij niet wisten en ons ook niet was verteld. Thuis werd er om gelachen en werd ons gevraagd: ‘Oh maar is dat niet tegen jullie gezegd dan?’. Als iedereen dat van elkaar denkt, wordt het uiteindelijk natuurlijk nooit aan ons verteld. Typisch Afrika weer! Vorige week vrijdag was onze 'farewell party'. Ik heb mijn best moeten doen om het droog te houden, gezien we zoveel lieve speeches kregen van collega’s. We zijn erg in de watten gelegd en hebben heel veel cadeautjes gek...

Vorige week maandag toen we op het punt stonden om naar bed te gaan, hoorden we ineens keihard gebonk op de deur achter ons huis. Ook de honden begonnen te huilen. We dachten eigenlijk dat er een hond zou vastzitten in het prikkeldraad gezien dat al een keer eerder is gebeurd doordat ze over de muren rondom het huis heen lopen. We maakten een foto vanuit het raam en zagen een van honden zagen staan, starend naar de deur. Het kabaal ging ondertussen door. Ik ging naar buiten en zag het huismeisje met een zaklamp en een stok over het terrein lopen. Omdat ze geen Engels kan en ik geen Swahili spreek, probeerde ik met handgebaren duidelijk te maken waar het geluid vandaan kwam. Ze keek bij beide deuren, maar ging vervolgens weer naar binnen. Angela en ik hadden het idee dat er misschien werd geprobeerd om in te breken, wetende dat wij ‘blanken’ hier wonen en er waarschijnlijk iets te halen valt. Het gebonk ging nog best een tijdje door. De volgende dag zagen we op de muren aan de buitenkan...

Zoals de titel al aangeeft, draaide het vandaag om vrijheid tijdens de internationale kerkdienst. 'Be set free' was deze ochtend dan ook een veel gehoorde uitspraak. Onze collega van NELICO is pastoor bij de Anglicaanse kerk hier verderop in het dorp. Hij had ons in het begin van onze stageperiode al uitgenodigd, maar afgelopen week begon hij er weer eens over. Het leek ons deze zondag een goede gelegenheid om eens een kijkje te gaan nemen. Daar gingen we dan, met onze lange rokken en slippertjes op een modderige weg op zoek naar een bajaji. Bij de kerk aangekomen, hadden we geen idee waar we heen moesten. We hadden ook geen duidelijke afspraak gemaakt met onze collega, dus besloten we voor de kerk te wachten. De vorige dienst was nog bezig. We hoefden niet lang te wachten of we zagen onze collega al aan komen lopen. Er verscheen een grote glimlach op zijn gezicht toen hij ons zag. Misschien had hij niet verwacht dat we zouden komen. Het was grappig om hem ineens in een andere...

Afgelopen week ontvingen wij twee pakketten uit Nederland. Een van Angela haar familie en een van mijn familie. De vrouw bij het postkantoor weet al ondertussen heel goed wie we zijn en heeft ons pakketje al klaar staan zodra ze ons ziet verschijnen. In mijn pakket zat onder andere een rookworst, een zakje om aardappelpuree mee te maken en zelfs jus. We konden niet wachten om dit te gaan maken. Zondagavond had ik het huismeisje ingelicht via Google vertalen dat we zelf gingen koken, en de eerste keer kwam dit bericht goed door. Nu kwam ze tijdens het koken alsnog twee bordjes rijst met bruine bonen brengen. Dit was al vaker voorgekomen, dat we ineens met twee maaltijden voor ons neus zaten. Het kan zo zijn dat ze al begonnen was met koken en dat ze daarom alsnog eten kwam brengen. De aardappelpuree met rookworst smaakten heel erg goed en we hebben er erg van genoten! Iets wat trouwens wel grappig is, maar ik nooit had verwacht, is dat Angela en ik ondertussen rijst met bonen lekker zi...