Be set free!

Zoals de titel al aangeeft, draaide het vandaag om vrijheid tijdens de internationale kerkdienst. 'Be set free' was deze ochtend dan ook een veel gehoorde uitspraak. Onze collega van NELICO is pastoor bij de Anglicaanse kerk hier verderop in het dorp. Hij had ons in het begin van onze stageperiode al uitgenodigd, maar afgelopen week begon hij er weer eens over. Het leek ons deze zondag een goede gelegenheid om eens een kijkje te gaan nemen. Daar gingen we dan, met onze lange rokken en slippertjes op een modderige weg op zoek naar een bajaji. Bij de kerk aangekomen, hadden we geen idee waar we heen moesten. We hadden ook geen duidelijke afspraak gemaakt met onze collega, dus besloten we voor de kerk te wachten. De vorige dienst was nog bezig. We hoefden niet lang te wachten of we zagen onze collega al aan komen lopen. Er verscheen een grote glimlach op zijn gezicht toen hij ons zag. Misschien had hij niet verwacht dat we zouden komen. Het was grappig om hem ineens in een andere context te zien. Op kantoor is hij altijd best wel stijfjes, maar hier leek hij veel meer in zijn element te zitten. Ik had verwacht dat er meer blanken aanwezig zouden zijn bij de kerkdienst, gezien het een internationale dienst was, maar dit was niet het geval. Tijdens de dienst werden Angela en ik naar voren geroepen om ons even voor te stellen. ‘Habari zaasubuhi’, en stelden ons verder voor in het Engels. Er bleek gisteren trouwens in deze kerk een 92 jarige vrouw getrouwd te zijn met haar 93 jarige man! Beter laat dan nooit zullen we maar zeggen. Toen we naar huis liepen vanaf de kerk kwamen we nog lang ons vaste lunchplekje. Immanuel, de kok zag ons alweer aan komen lopen en begon met zijn standaard begroeting. ‘Woahhhh Laulaaaaa, Agelieeeee’, ‘nice nice!’. Veel uitgebreider dan dat is zijn Engelse woordenschat niet. Hij zag Angela met haar camera om haar nek, dus een foto kon natuurlijk niet ontbreken.

Zo vrij dat we ons vandaag voelden in de kerk, zo beperkt we ons gisteren voelden in ons huis. Het nichtje van onze buurvrouw was weer aan de overkant en op het moment dat onze voordeur open ging, rende ze bij ons naar binnen. Ze nam meteen plaats op de bank waarna het huismeisje de televisie voor haar aan deed. Er was helemaal niet aan ons gevraagd of het uitkwam of dat het goed was, maar Afrika is nou eenmaal een erg gastvrij continent. Een aantal weken geleden kwam het meisje ook al bij ons op visite waarna de buurvrouw heel de middag was weggegaan. Er werd maar vanuit gegaan dat wij op haar zouden passen. Toen ze deze ochtend weer ons huis binnen kwam gerend, werden we een tikkeltje chagrijnig. We hadden zin in een vrije rustige zaterdag en hadden het plan om tompoezen te maken uit Angela haar pakket. We voelden ons toch minder vrij met een kind in huis die heel de middag op de bank tv ligt te kijken. Uiteindelijk was ze hier vanaf half twaalf tot een uurtje of vijf. Ze voelde zich zo vrij dat ze zelf snoep pakte. Niet dat dat een probleem is, want we hebben genoeg snoep, maar het is meer het principe dat het hier normaal is om alles te doen en te pakken zonder te vragen. Kunnen wij Nederlanders toch niet helemaal aan wennen. Wel een goed teken dat ze zich zo thuis voelt bij ons.😂

Afgelopen week hebben we ook nog een traditional healer bij zijn huis bezocht. Onze collega die mee moest als tolk, vond dit bezoek erg spannend gezien ze hier nog in hekserij geloven. Het interview vond binnen in zijn huis plaats, wat er niet heel hygiënisch uitzag. Verder rook het naar mest en heb ik vooral met mijn hand voor mijn neus gezeten gedurende het interview. Ik weet niet precies of de geur in de bank zat, of dat de man er zelf naar rook, maar het was in ieder geval erg intens. Toen de man tijdens het interview even de woonkamer uit ging, moest ik niezen. Onze collega gaf als verklaring dat dat kwam door een potje van de traditional healer dat op tafel stond. Hekserij dus. Zou het inderdaad komen door iets bovennatuurlijks of komt het gewoon door alle stof in dit land? 😉Uiteindelijk zijn we levend en zonder gekke fratsen door het interview heen gekomen, wat een opluchting was voor onze collega. Na het interview liet de dokter nog zijn diagnose kamer zien. Dit was in de open lucht onder een boom. Hij gebruikt de lianen van de boom om zijn patiënt te kunnen lezen en een diagnose vast te kunnen stellen. Verder liepen en zaten er veel mensen rond zijn huis, wat patiënten bleken te zijn. We waren door de driver van NELICO naar het huis van de traditional healer gebracht, maar we hadden vervolgens geen vervoer terug. Onze collega vroeg ons hoe we terug moesten gaan naar kantoor. Deze vraag kon hij beter aan zichzelf stellen en beantwoorden, leek ons. We besloten om terug te gaan lopen naar de hoofdweg, wat best wel een eindje verderop was. Zeker met de temperaturen van deze dag en onze lange kleren, leek de weg lang te duren. Onderweg hield hij een motortaxi aan en zei hij dat een van ons achterop moest gaan om vervolgens langs de hoofdweg een bajaji te regelen. Gezien Angela en ik niet veel meer woorden kennen dan ‘jambo’, ‘asante’ en ‘habari zajioni’, leek het ons een beter idee als hij een bajaji zou gaan regelen. Hij wilde ons niet alleen laten, maar er was niet echt een andere optie. Angela en ik liepen samen verder tot hij ons op zou komen halen met een bajaji. Onderweg zagen we het typische Afrikaanse leven van ronde rieten huisjes met rookwalmen waar vrouwen aan het koken waren. Ze riepen naar ons dat we welkom waren, ‘karibu!’. Angela en ik stonken voor de rest van deze dag zelf ook naar de mest. Heerlijke geur op kantoor.😂