Niet geheel volgens planning
Afgelopen dagen verliepen even iets anders dan gepland. Ten eerste is er helemaal niks gekomen van onze planning van vorige week. Zowel het houden van interviews, het uitdelen van petjes en zonnebrillen, als het bezoeken van de mijnen, zijn allemaal niet doorgegaan. Dit was verder geen probleem omdat we ons onderzoek in principe al hadden afgerond en we deze tijd nu konden besteden aan school. Daarnaast kwamen we dinsdagochtend op kantoor aan, voor een gesloten hek. Het bleek een nationale feestdag te zijn wat wij niet wisten en ons ook niet was verteld. Thuis werd er om gelachen en werd ons gevraagd: ‘Oh maar is dat niet tegen jullie gezegd dan?’. Als iedereen dat van elkaar denkt, wordt het uiteindelijk natuurlijk nooit aan ons verteld. Typisch Afrika weer!
Vorige week vrijdag was onze 'farewell party'. Ik heb mijn best moeten doen om het droog te houden, gezien we zoveel lieve speeches kregen van collega’s. We zijn erg in de watten gelegd en hebben heel veel cadeautjes gekregen, waaronder een Afrikaanse jurk. Deze was speciaal voor ons op maat gemaakt, tenminste, dat dachten we. Het leek ons wel een leuk idee om de jurken op het feestje te passen, zonder succes. We hadden blijkbaar te brede heupen, waardoor we klem zaten. Daar stonden we dan in een donker wc hok, gevangen in onze jurken. We zijn hetzelfde weekend meerdere keren teruggegaan naar de kleermaker om de jurken beter op maat te laten maken. Ik ben zelfs nog afgelopen maandag terug gegaan, omdat mijn split ineens helemaal naar boven scheurde toen ik de auto in stapte.
In het weekend hebben we verder onze koffers ingepakt en ons huisje opgeruimd. Op zondag zijn we voor de laatst keer mee naar de kerk gegaan met Paulina. De dienst begint normaal gesproken rond half elf maar om tien voor elf zaten we nog steeds thuis. We begonnen ons af te vragen of we nog wel zouden gaan. Vijf voor elf was Paulina klaar om te vertrekken. We hadden ons hier niet zo erg meer op ingesteld. Bij de kerk aangekomen was het hek dicht. Er bleek geen dienst te zijn. Angela en ik begonnen zacht te lachen, maar dat was blijkbaar veel te vroeg. We reden naar een andere kerk waar een priester werd bevestigd. Een normale dienst was dit dus niet, want uiteindelijk hebben we 3,5 uur in een warme kerk gespendeerd. In de middag reden we nog naar de school van de zoon van Paulina om van hem en een meisje die ons de eerste weken heeft geholpen, afscheid te nemen. Op maandag hebben we ook nog voor de laatste keer de kindjes bij Yohanna Memorial Center bezocht, die terug naar hun familie mochten. We deelden hier nog lolly's en stickers uit.
Nu komt het volgende verhaal, onze reis naar Kenia. Het eerste plan was dat Angela en ik met het vliegtuig naar Nairobi zouden gaan, voor de Miss verkiezing van Oost-Afrika. De vliegtickets bleken een beetje prijzig te zijn en gezien de bus tien keer goedkoper was, en de busreis maar 12 uur zou duren, kozen we voor dit alternatief. Daarnaast ging een collega van ons ook met de bus, dus dat was een prima plan. Van de week kregen we te horen dat de reis iets langer zou duren, namelijk 20 uur, maar dat leek me sterk gezien het vanaf de grens nog maar 4 uur naar Nairobi zou zijn. Dit was dus nog maar afwachten. Gisterochtend vertrokken we met de bus rond 7 uur vanuit Geita. We reden eerst naar Mwanza waar we overstapten op een autobusje, gevuld met te veel mensen, die ons naar een groter busstation reed. Hier konden we overstappen op weer een andere bus die ons naar de grens zou brengen.We gingen eerst nog even naar de wc, want de volgende plaspauzes zullen in de ‘bush’ gaan plaatsvinden, zoals Seph zei. De busreisjes vielen best mee, er was veel te zien onderweg dus de tijd ging snel. Het verhaal over de plaspauzes klopt inderdaad. Halverwege stopte de bus langs de weg, dichtbij Serengeti National Park. Ze gingen voor een ‘short call’, zoals ze dat hier noemen, ook wel een plaspauze. Zodra Angela en ik zagen dat er ook vrouwen naar buiten renden, gingen we ook maar. We wisten niet wanneer we anders konden plassen. We renden naar een paar bosjes waar links van ons al andere vrouwen gehurkt zaten. Wij renden iets verder. Vervolgens zijn we als gekken terug naar de bus gerend, omdat we weer verder gingen. We hebben er erg hard om kunnen lachen. Rond een uur of half vijf kwamen we aan bij de grens van Kenia. In de bus werd ons meerdere keren gevraagd: ‘Sister, do you want to across the border? I can bring you with my motorcycle.’ Misschien dat ze je dan illegaal over de grens konden brengen, of iets dergelijks. In plaats daarvan zijn we met Seph de grens over gelopen. Mijn bagage was zo zwaar, dat ik mijn tas probeerde op te pakken maar vervolgens omviel vanwege het gewicht. 😂Bij het grenskantoor moesten we een stempel in onze paspoort laten zetten, maar extra betalen was niet nodig volgens een collega die bij de ambassade heeft gewerkt. Ook dit bleek anders uit te pakken. Wij hebben uiteindelijk 50 dollar per persoon moeten betalen voor een visa die een maand geldig is (we zijn hier maar drie dagen), terwijl dit normaal gesproken de prijs is voor een visa van drie maanden. Daarnaast moet dit normaal gesproken in dollars worden betaald, maar dit keer was Tanzaniaanse shilling ook prima. Dit geld verdwijnt dus allemaal in de zak van de beste man, gok ik zo. Ook kwamen we erachter dat in Kenia plastic tasjes verboden zijn waardoor we bij de douane al onze plastic zakjes uit onze tassen moesten halen. We hadden pannenkoeken van huis meegenomen, gewikkeld in een plastic zakje dus die besloten we maar even op te eten. De mensen van de douane vroegen ons daarna waarom we hen geen eten hebben aangeboden, wat ik nog als grapje zag. Daarna stelden ze voor dat we ze anders ook wel geld konden geven, zodat ze zelf eten konden kopen. Ik heb gezegd dat we een stel arme studenten zijn en dus geen geld hebben. Vervolgens konden we eindelijk de grens over, met heel wat geld en plastic zakjes armer.
Eenmaal de grens over was de sfeer heel anders dan in Tanzania. Kenia staat dan ook bekend om veel berovingen en een hoog risico op aanslagen. Opletten dus de komende dagen. We regelden eerst een bus naar Nairobi, die zou gaan vertrekken om half acht. We moesten nog zo’n 2,5 uur wachten. Vervolgens liepen we achter Seph aan die geld wilde wisselen. Dit deed hij bij een ieniemienie hutje van misschien twee vierkante meter, waar wij met zijn drieën in werden gepropt. We wisten eerst niet wat we hier deden, dus vroegen Angela en ik ons af wat er aan de hand was. Er kwam een man in het huisje en bleef maar zeggen: ‘Don’t worry, don’t be afraid’. Ik bleef maar in mijn hoofd zeggen, 'als we maar niet worden ontvoerd'. 😂 Achteraf bleek het te gaan om het wisselen van geld. De man die dit regelde was zelf alleen stomdronken. Uiteindelijk vertrok de bus pas rond half negen, omdat er problemen bleken te zijn. Angela kreeg nog een lekkere teen tussen haar stoel door van de man die achter haar zat. Na een rit van zo’n 8,5 uur kwamen we eindelijk aan in Nairobi. Wat is dit anders dan Geita en alle andere plekken van Tanzania waar wij zijn geweest. Het lijkt qua drukte een beetje op Antwerpen of Parijs. Gek om na drie maanden van 'onbewoonde' wereld naar een drukke stad te gaan. Angela en ik werden rond 06.00 uur bij een hotel gedropt door Seph, die zelf in een ander hotel verblijft. We zijn gaan ontbijten en daarna ons bed in gegaan. Ik ben zeer benieuwd wat ons de komende dagen te wachten staat. We sluiten onze stageperiode in ieder geval niet saai af!
Vorige week vrijdag was onze 'farewell party'. Ik heb mijn best moeten doen om het droog te houden, gezien we zoveel lieve speeches kregen van collega’s. We zijn erg in de watten gelegd en hebben heel veel cadeautjes gekregen, waaronder een Afrikaanse jurk. Deze was speciaal voor ons op maat gemaakt, tenminste, dat dachten we. Het leek ons wel een leuk idee om de jurken op het feestje te passen, zonder succes. We hadden blijkbaar te brede heupen, waardoor we klem zaten. Daar stonden we dan in een donker wc hok, gevangen in onze jurken. We zijn hetzelfde weekend meerdere keren teruggegaan naar de kleermaker om de jurken beter op maat te laten maken. Ik ben zelfs nog afgelopen maandag terug gegaan, omdat mijn split ineens helemaal naar boven scheurde toen ik de auto in stapte.
Met Alex (zoon van Paulina) en Melvin, in onze Afrikaanse jurken!
Nu komt het volgende verhaal, onze reis naar Kenia. Het eerste plan was dat Angela en ik met het vliegtuig naar Nairobi zouden gaan, voor de Miss verkiezing van Oost-Afrika. De vliegtickets bleken een beetje prijzig te zijn en gezien de bus tien keer goedkoper was, en de busreis maar 12 uur zou duren, kozen we voor dit alternatief. Daarnaast ging een collega van ons ook met de bus, dus dat was een prima plan. Van de week kregen we te horen dat de reis iets langer zou duren, namelijk 20 uur, maar dat leek me sterk gezien het vanaf de grens nog maar 4 uur naar Nairobi zou zijn. Dit was dus nog maar afwachten. Gisterochtend vertrokken we met de bus rond 7 uur vanuit Geita. We reden eerst naar Mwanza waar we overstapten op een autobusje, gevuld met te veel mensen, die ons naar een groter busstation reed. Hier konden we overstappen op weer een andere bus die ons naar de grens zou brengen.We gingen eerst nog even naar de wc, want de volgende plaspauzes zullen in de ‘bush’ gaan plaatsvinden, zoals Seph zei. De busreisjes vielen best mee, er was veel te zien onderweg dus de tijd ging snel. Het verhaal over de plaspauzes klopt inderdaad. Halverwege stopte de bus langs de weg, dichtbij Serengeti National Park. Ze gingen voor een ‘short call’, zoals ze dat hier noemen, ook wel een plaspauze. Zodra Angela en ik zagen dat er ook vrouwen naar buiten renden, gingen we ook maar. We wisten niet wanneer we anders konden plassen. We renden naar een paar bosjes waar links van ons al andere vrouwen gehurkt zaten. Wij renden iets verder. Vervolgens zijn we als gekken terug naar de bus gerend, omdat we weer verder gingen. We hebben er erg hard om kunnen lachen. Rond een uur of half vijf kwamen we aan bij de grens van Kenia. In de bus werd ons meerdere keren gevraagd: ‘Sister, do you want to across the border? I can bring you with my motorcycle.’ Misschien dat ze je dan illegaal over de grens konden brengen, of iets dergelijks. In plaats daarvan zijn we met Seph de grens over gelopen. Mijn bagage was zo zwaar, dat ik mijn tas probeerde op te pakken maar vervolgens omviel vanwege het gewicht. 😂Bij het grenskantoor moesten we een stempel in onze paspoort laten zetten, maar extra betalen was niet nodig volgens een collega die bij de ambassade heeft gewerkt. Ook dit bleek anders uit te pakken. Wij hebben uiteindelijk 50 dollar per persoon moeten betalen voor een visa die een maand geldig is (we zijn hier maar drie dagen), terwijl dit normaal gesproken de prijs is voor een visa van drie maanden. Daarnaast moet dit normaal gesproken in dollars worden betaald, maar dit keer was Tanzaniaanse shilling ook prima. Dit geld verdwijnt dus allemaal in de zak van de beste man, gok ik zo. Ook kwamen we erachter dat in Kenia plastic tasjes verboden zijn waardoor we bij de douane al onze plastic zakjes uit onze tassen moesten halen. We hadden pannenkoeken van huis meegenomen, gewikkeld in een plastic zakje dus die besloten we maar even op te eten. De mensen van de douane vroegen ons daarna waarom we hen geen eten hebben aangeboden, wat ik nog als grapje zag. Daarna stelden ze voor dat we ze anders ook wel geld konden geven, zodat ze zelf eten konden kopen. Ik heb gezegd dat we een stel arme studenten zijn en dus geen geld hebben. Vervolgens konden we eindelijk de grens over, met heel wat geld en plastic zakjes armer.
Onderweg stopt de bus meerdere keren zodat je eten of drinken kunt kopen.
Eenmaal de grens over was de sfeer heel anders dan in Tanzania. Kenia staat dan ook bekend om veel berovingen en een hoog risico op aanslagen. Opletten dus de komende dagen. We regelden eerst een bus naar Nairobi, die zou gaan vertrekken om half acht. We moesten nog zo’n 2,5 uur wachten. Vervolgens liepen we achter Seph aan die geld wilde wisselen. Dit deed hij bij een ieniemienie hutje van misschien twee vierkante meter, waar wij met zijn drieën in werden gepropt. We wisten eerst niet wat we hier deden, dus vroegen Angela en ik ons af wat er aan de hand was. Er kwam een man in het huisje en bleef maar zeggen: ‘Don’t worry, don’t be afraid’. Ik bleef maar in mijn hoofd zeggen, 'als we maar niet worden ontvoerd'. 😂 Achteraf bleek het te gaan om het wisselen van geld. De man die dit regelde was zelf alleen stomdronken. Uiteindelijk vertrok de bus pas rond half negen, omdat er problemen bleken te zijn. Angela kreeg nog een lekkere teen tussen haar stoel door van de man die achter haar zat. Na een rit van zo’n 8,5 uur kwamen we eindelijk aan in Nairobi. Wat is dit anders dan Geita en alle andere plekken van Tanzania waar wij zijn geweest. Het lijkt qua drukte een beetje op Antwerpen of Parijs. Gek om na drie maanden van 'onbewoonde' wereld naar een drukke stad te gaan. Angela en ik werden rond 06.00 uur bij een hotel gedropt door Seph, die zelf in een ander hotel verblijft. We zijn gaan ontbijten en daarna ons bed in gegaan. Ik ben zeer benieuwd wat ons de komende dagen te wachten staat. We sluiten onze stageperiode in ieder geval niet saai af!
De voet die door Angela haar stoel heen kwam.
Reacties
Een reactie posten