Een beetje Nederland in Afrika

Afgelopen week ontvingen wij twee pakketten uit Nederland. Een van Angela haar familie en een van mijn familie. De vrouw bij het postkantoor weet al ondertussen heel goed wie we zijn en heeft ons pakketje al klaar staan zodra ze ons ziet verschijnen. In mijn pakket zat onder andere een rookworst, een zakje om aardappelpuree mee te maken en zelfs jus. We konden niet wachten om dit te gaan maken. Zondagavond had ik het huismeisje ingelicht via Google vertalen dat we zelf gingen koken, en de eerste keer kwam dit bericht goed door. Nu kwam ze tijdens het koken alsnog twee bordjes rijst met bruine bonen brengen. Dit was al vaker voorgekomen, dat we ineens met twee maaltijden voor ons neus zaten. Het kan zo zijn dat ze al begonnen was met koken en dat ze daarom alsnog eten kwam brengen. De aardappelpuree met rookworst smaakten heel erg goed en we hebben er erg van genoten! Iets wat trouwens wel grappig is, maar ik nooit had verwacht, is dat Angela en ik ondertussen rijst met bonen lekker zijn gaan vinden, ja echt lekker. We zijn het gefrituurde eten van hier wel echt zat, dus dan gaan rijst met bonen er als koek in. 

Het eten uit de twee pakketten, hier redden we het einde wel mee!

Verder zijn we afgelopen week voornamelijk bezig geweest met deadlines voor school en zijn we begonnen met het afronden van ons onderzoek. Onze laatste maand is namelijk alweer aangebroken, dus moeten we komende weken onze laatste interviews afnemen en de laatste plekken gaan bezoeken. Afgelopen vrijdag hebben we een interview gehad met iemand met albinisme, die onder andere een pastoor is van beroep. Bijzonder om iemand met albinisme in deze functie te mogen interviewen. Zoals jullie ondertussen wel weten, worden mensen met albinisme verstoten door de samenleving en krijgen de bijnaam ‘zero zero’, een synoniem voor ‘ghost’. Het is dus wel uitzonderlijk om iemand die deze status heeft in de samenleving én pastoor is van beroep, te kunnen ontmoeten. Gisteren en vanochtend hebben we ook nog interviews gehad met twee leiders van de moslimgemeenschap in Geita, die ons ook weer nieuwe inzichten hebben gegeven op het gebied van albinisme. De interviews met de staff members van NELICO verlopen wel iets moeizamer. Iedereen heeft het druk (druk voor Afrikaanse begrippen), terwijl een heel aantal collega’s niet zoveel uitvoert op een kantoordag, naar ons idee. Kortom, we zullen de komende weken nog wel even zoet zijn met het afronden van ons onderzoek.

Het idee dat we hier nog maar minder dan vier weken zitten, is toch wel gek. We hebben hier onze ‘vrienden’ gemaakt en we worden herkend op straat of zelfs vanuit de auto. Altijd als we langs ons lunchplekje lopen of rijden, wordt er al naar ons gezwaaid en geroepen met de vraag wanneer we komen. Het is trouwens wel grappig, als we hier zitten te lunchen, komen er altijd mensen bij ons aanschuiven. Soms omdat ze zelf ook gaan eten, maar soms ook om alleen een praatje te maken. Naast de plaatselijke supermarkt waar we altijd komen, zit een fruitkraampje waar we onze bananen en mango’s kopen. Ze zien ons standaard sjouwend met een sixpack water aan komen lopen, waarna er meteen een bajaji voor ons langs de weg wordt aangehouden. Onze boodschappen worden al ingeladen, terwijl wij nog bezig zijn met het kopen van fruit, en vervolgens worden we blindelings met de bajaji thuis gebracht. Meestal dan, want we waren ook een keer flink verdwaald. Onze collega’s beginnen nu ook door te hebben dat we hier niet zo lang meer zullen zijn, en zeggen dat we onze vliegtickets gewoon om kunnen boeken zodat we langer kunnen blijven. We hebben hier echt ons leventje gekregen met een routine en het voelt wel gek om deze plek straks achter te laten. Af en toe vergeten we ook dat we 'anders' zijn dan de rest, maar worden we daar weer aan herinnerd als er  'mzungu' wordt geroepen. Dan besef ik weer even dat ik als anders word gezien en dat ik 'wit' ben.

Ondanks dat we het jammer vinden om weg te moeten gaan, kijken we er ook wel weer naar uit om naar huis te kunnen gaan. We hebben dan ook, misschien iets te enthousiast, een aftel kalender gemaakt en op onze deur gehangen zodat we elke dag een dag kunnen wegstrepen. Ik heb het hier goed naar me zin en ik houd het ook wel vol, maar ik heb ook in kunnen zien dat ik mijn leventje in Nederland toch wel waardeer. Ik zou later denk ik best in het buitenland willen en kunnen wonen, maar dan niet op deze plek. De laatste weken voelde een beetje alsof ik in het klooster zat. Vanaf kantoor gaan we naar huis en liggen we vervolgens heel de dag op de bank kinderseries te kijken, omdat er verder alleen maar Afrikaanse zenders zijn, of we werken aan school. Verder valt hier niet zoveel te doen. Af en toe stellen we elkaar de vraag (heel dramatisch) wat we hier met ons leven aan moeten. Ik zal de rust van hier vast nog wel gaan missen als ik straks weer terug ben in Nederland waar alles om de tijd draait.

Onze aftelkalender.