Laatste 'stageblog'
Dit is dan mijn laatste ‘stageblog’ (misschien upload ik nog wel een blog vanuit Zanzibar). Momenteel zitten Angela en ik in een hotel in Mwanza dichtbij het vliegveld, zodat we morgen niet belachelijk vroeg op hoeven te staan, en zodat we sowieso op tijd zullen zijn. In Afrika weet je het nooit. Gisteravond zijn we na een reis van 24 uur teruggekomen in Geita, vanuit Kenia. Het waren leuke maar ook vermoeiende dagen. De dag dat we aankwamen in Kenia, hebben we eerst geslapen en daarna de hele dag in een soort van club gespendeerd met onze collega Seph. Hij komt zelf uit Kenia, dus liet een aantal vrienden langskomen. Angela en ik waren al best vroeg op de dag moe dus hadden meerdere keren aangegeven dat we onderhand wel wilden gaan, maar onze collega had het veel te gezellig na een aantal drankjes. De sfeer in Nairobi vond ik echt stukken minder vergeleken met Tanzania, maar ook wel moeilijk te vergelijken.
Donderdagochtend hadden we om acht uur afgesproken, dus besloten Angela en ik rond acht uur te gaan ontbijten, gezien acht uur afspreken hier nooit acht uur is. Achteraf hadden we nog veel later uit bed gekund, want Seph was er pas rond kwart voor tien. Hij had een van zijn vroegere vrienden meegenomen. Ze moesten nog ontbijten terwijl we om acht uur eigenlijk hadden afgesproken. Nadat zij hadden ontbeten, liepen we richting het hotel van Paulina. Zij bleek al bij de persconferentie te zijn. Alles was weer ‘top’ georganiseerd deze dagen. De persconferentie werd gehouden in een heel groot en mooi hotel. Er was veel pers aanwezig en ook een groot aantal fotografen. Na de persconferentie was de planning wederom niet duidelijk. Uiteindelijk zijn we naar een meeting geweest van Albinism Society Kenya waarbij een nieuw kantoor werd geopend. Vervolgens was het plan om met Seph en Paulina Nairobi in te gaan zodat we iets van de stad konden zien. Dit plan liep ook weer een beetje anders, want we moesten plotseling in een auto mee. We werden samen met de mensen van de meeting bij het National Park van Nairobi afgezet. Was erg leuk geweest als we nog een korte safari gingen doen. Echter na een uur gewacht te hebben voor de ingang wisten we nog niet wat de bedoeling was. Ook Seph wist dit niet dus die ging even informeren bij Paulina.Vervolgens moesten we met hem en Paulina mee in een auto, zonder de anderen gedag te hebben gezegd. Ik vroeg wat er aan de hand was en Seph legde me uit dat het de bedoeling was om een walking safari te gaan doen, maar de persoon die dit moest regelen was zelf nog in de stad. Gezien het niet erg realistisch meer was dat dit doorging, gezien het drukke verkeer, besloten we terug te gaan (achteraf was de safari wel doorgegaan helaas). De rit terug naar de stad duurde erg lang. We hebben er ruim ander half uur over gedaan terwijl dit stukje normaal binnen 10 minuten gereden kan worden. Nairobi en goed doorlopend verkeer gaan echt niet samen. In de avond zijn Angela en ik samen pizza gaan eten in de stad. We zijn hierna weer snel terug gegaan naar ons hotel omdat het al donker was en Nairobi niet de veiligste stad schijnt te zijn. Verschillende kinderen kwamen naar ons toelopen om te bedelen. ‘No’ of ‘sorry’ zeggen had alleen niet zoveel zin, ze bleven achter ons aanlopen. Op de laatste dag kwamen we erachter dat negeren het beste werkt.
De volgende dag zijn we naar een park gegaan midden in de stad en hebben hier een beetje rondgekeken. Hierna wilden we naar een Maasai markt, maar dit kreeg ook weer een interessante wending. Ik keek op mijn telefoon waar het was toen er ineens een man naar me toe kwam en vroeg of ik op zoek was naar de Maasai markt. Erg ‘toevallig’. Hij beweerde een kunstenaar te zijn en kunst te verkopen op de markt dus liepen we achter hem aan. We kwamen uit bij een winkeltje boven in een gebouw. Deze voorstelling had ik zelf niet echt van een Maasai markt. Wel verkochten ze veel Maasai spullen. De man gaf ons een mandje en vertelde dat we hier spullen in konden doen en daarna konden gaan onderhandelen over de prijs. Er was verder één andere toerist aanwezig in de winkel, maar die ging al snel weg. Voor de rest waren we omringd door mannen die in deze winkel zouden moeten werken. Uiteindelijk hadden we wel wat leuke dingetjes gevonden, dus wilden we een prijs horen. Voor een klein schaaltje vroeg de man alleen al omgerekend 30 euro. Belachelijk! Ik zei dat we maar een klein bedrag hadden om te besteden, en meer niet. Dit vond hij veel te weinig dus zijn direct de winkel uit gelopen. Een aantal meter verderop in de straat werden we tegengehouden. Een van de mannen wilde toch over de prijs onderhandelen. Uiteindelijk zijn we voor een schaaltje 27 euro naar beneden gezakt en waren nu 3 euro kwijt in plaats van 30. Iets verderop werden we weer aangesproken door een man die vroeg of we op zoek waren naar de ‘Maasai markt’. Ik zei hem dat we net al zijn meegenomen door zijn vriend. In de avond was de Miss & Mister verkiezing. Het begon om acht uur, maar had al een uur uitloop. Volgens het tijdschema zou de verkiezing tot 02.30 duren maar op een gegeven moment hadden we al twee uur uitloop. Angela en ik waren niet van plan om tot zo laat te blijven. De verkiezing was verder erg leuk om mee te maken en we moesten natuurlijk onze eigen kandidaten aanmoedigen van onze verkiezing van vorige maand. Uiteindelijk heeft Immanuel, de jongen die ook de winnaar was bij onze verkiezing, de wedstrijd gewonnen! We zijn heel trots op hem. Angela en ik zijn halverwege de verkiezing naar het hotel gebracht omdat het al laat werd en we onwijs veel trek hadden. We hadden 1 uur in de middag voor het laatst gegeten en dachten bij de verkiezing te gaan eten, maar dit bleek niet het geval tet zijn. Bij het hotel vroegen we of ze misschien nog eten hadden. De receptioniste zei van niet maar dat er wel eten voor ons gehaald kon worden. Zo zaten we rond 01.00 ’s nachts patat met kip te eten in ons bed.
De volgende ochtend ging heel vroeg de hoteltelefoon. Een van de kandidaten uit onze verkiezing van Tanzania was naar Nairobi overgekomen en zou vanavond met ons mee terug reizen naar Tanzania. Hij vroeg hoe laat we zouden vertrekken dus ik vertelde hem vanavond, zoals afgesproken was met Seph. In de ochtend zouden er namelijk geen bussen rijden. Deze dag wilden we op zoek gaan naar de echte Maasai markt. Hier aangekomen werden we weer aangesproken door een groepje mannen. Ze liepen met ons mee over de markt en vertelden ons als we iets wilden kopen, zij konden helpen met onderhandelen over de prijs. Ik vond ze maar een beetje irritant en wilde liever alleen over de markt lopen. Uiteindelijk hebben we ze alsnog kunnen afschudden. Na rond te hebben gelopen op de markt, zijn we gaan lunchen. Ondertussen hadden we een appje gekregen van Seph dat de jongen die vanochtend belde, in de war was omdat het eigenlijk de bedoeling was geweest dat wij vanochtend met hem mee zouden reizen terug naar de grens. Dit had Shariff alleen niet doorgegeven aan de telefoon en daarnaast had Seph gezegd dat er in de ochtend geen bussen zouden rijden. Shariff was al zonder ons vertrokken en gezien Immanuel had gewonnen, moesten hij en Seph nog drie dagen langer in Kenia blijven. Dit betekende dat Angela en ik alleen terug zouden moeten reizen naar Tanzania. We wilden Seph spreken omdat we er niks van begrepen, maar hij zat in een meeting. Uiteindelijk hebben we vier uur lang op Seph gewacht. Toen hij er uiteindelijk was, vertelde hij dat hij nog geen plan had. We begrepen er niet zoveel meer van maar hij verzekerde ons dat we vanavond terug zouden reizen. Dit moest ook wel omdat Angela en ik op maandag (vandaag) naar Mwanza willen reizen, omdat dinsdag (morgen) onze vlucht is. Om zeven uur zou Seph naar ons hotel komen met een plan. Hij was er pas om kwart voor negen met de drie kandidaten die meededen aan de verkiezing. Uiteindelijk zijn we met z’n allen terug gereisd naar Tanzania. We zaten dus de hele dag in de stress voor niks. Er was alleen nog geen vervoer geregeld. Omdat veel Afrikaanse mensen deze periode van het jaar aan het afreizen zijn naar de dorpen, waren er geen kaartjes meer voor de grote bussen. We zijn meegegaan in een klein autobusje, met nog andere mensen. Deze bus zou alleen niet helemaal doorrijden naar de grens, dus moesten we nog overstappen op een ander busje. Onderweg was onze collega dronken geworden waardoor hij erg luidruchtig werd. Andere mensen in de bus hadden er ook last van. Nadat ik hem had gevraagd om iets stiller te zijn, heeft hij heel de rit zijn mond gehouden. Hij was tijdens de rit niet zo scherp meer, gezien we uiteindelijk veel te ver met het busje waren meegereden. De bus keerde om en we stapten over op een ander busje, die ons naar de grens bracht. Angela en ik voelden ons net begeleiders van een ouderen reis of iets dergelijks. De albino’s wisten zelf niet erg veel dus moesten wij ze overal heen begeleiden met de vele bagage die ze met zich meehadden. Achteraf was ik toch liever alleen met Angela terug gereisd. Alles verliep erg traag. Rond een uur of negen waren we eindelijk weer over de grens, terug in Tanzania.
Aangekomen in Mwanza stelde Seph voor om met een taxi naar de ferry te gaan. Dit vonden wij echter te duur. We vroegen hem waarom we niet met de bus konden gaan, maar hij zei dat er geen directe bus was vanaf dit station naar de ferry. We besloten met een taxi naar een busstation te gaan en vanaf daar de bus te nemen naar de ferry. Bij het busstation aangekomen bleken er alleen maar volle bussen te zijn waardoor we moesten staan gedurende de rit of hele lege bussen waarop we dan nog twee uur zouden moeten wachten tot dat ze vol zaten. We besloten toch maar alsnog een taxi te nemen naar de ferry. Deze konden we niet makkelijk vinden waardoor we met een klein busje gingen. Dit busje reed echter niet helemaal door tot de ferry, net als twee andere bussen. Uiteindelijk hebben we van vijf voertuigen gewisseld. Het laatste voertuig kon ons helemaal naar Geita brengen. De bestuurder van de auto was een vrouw en ze zag er niet uit zoals de meeste vrouwen van hier. Ze zag er wat stoerder uit en had tatoeages. Niet erg betrouwbaar vond Seph maar we besloten wel mee te gaan. Bij de ferry zat hij zenuwachtig rond te lopen dus ik vroeg wat er aan de hand was. Hij zei dat hij de vrouw niet vertrouwt vanwege haar ‘profiel’, haar uiterlijk dus. Hij was bang dat ze zou wegrijden met onze spullen. Uiteindelijk heeft ze ons netjes in Geita afgezet. De terugrit was alleen niet heel zorgeloos, omdat we 120 km per uur reden in het midden van onverlichte wegen. Gelukkig zijn we weer heelhuids thuis gekomen na een reis van 24 uur.
Vanochtend hebben we definitief afscheid genomen van onze collega’s op kantoor en van Geita. Angela en ik hebben het niet droog kunnen houden. Het is heel gek om alles en iedereen achter te moeten laten na drie maanden tijd. Ik ben wel echt onwijs dankbaar voor de afgelopen drie maanden en ik heb ontzettend veel geleerd. Ik had dit zeker niet willen missen en zou het zo nog een keer doen! Ook bedankt aan iedereen voor de verstuurde kaartjes, voedselpakketten en berichtjes. En natuurlijk heel erg bedankt voor het lezen van deze blog en alle medeleven!❤Morgen vlieg ik om 11 uur richting Zanzibar en zal rond 17.00 aankomen na een stop in Dar Es Salaam. Ik kijk er echt naar uit om even te kunnen relaxen komende dagen en natuurlijk om mijn ouders weer te zien.
Donderdagochtend hadden we om acht uur afgesproken, dus besloten Angela en ik rond acht uur te gaan ontbijten, gezien acht uur afspreken hier nooit acht uur is. Achteraf hadden we nog veel later uit bed gekund, want Seph was er pas rond kwart voor tien. Hij had een van zijn vroegere vrienden meegenomen. Ze moesten nog ontbijten terwijl we om acht uur eigenlijk hadden afgesproken. Nadat zij hadden ontbeten, liepen we richting het hotel van Paulina. Zij bleek al bij de persconferentie te zijn. Alles was weer ‘top’ georganiseerd deze dagen. De persconferentie werd gehouden in een heel groot en mooi hotel. Er was veel pers aanwezig en ook een groot aantal fotografen. Na de persconferentie was de planning wederom niet duidelijk. Uiteindelijk zijn we naar een meeting geweest van Albinism Society Kenya waarbij een nieuw kantoor werd geopend. Vervolgens was het plan om met Seph en Paulina Nairobi in te gaan zodat we iets van de stad konden zien. Dit plan liep ook weer een beetje anders, want we moesten plotseling in een auto mee. We werden samen met de mensen van de meeting bij het National Park van Nairobi afgezet. Was erg leuk geweest als we nog een korte safari gingen doen. Echter na een uur gewacht te hebben voor de ingang wisten we nog niet wat de bedoeling was. Ook Seph wist dit niet dus die ging even informeren bij Paulina.Vervolgens moesten we met hem en Paulina mee in een auto, zonder de anderen gedag te hebben gezegd. Ik vroeg wat er aan de hand was en Seph legde me uit dat het de bedoeling was om een walking safari te gaan doen, maar de persoon die dit moest regelen was zelf nog in de stad. Gezien het niet erg realistisch meer was dat dit doorging, gezien het drukke verkeer, besloten we terug te gaan (achteraf was de safari wel doorgegaan helaas). De rit terug naar de stad duurde erg lang. We hebben er ruim ander half uur over gedaan terwijl dit stukje normaal binnen 10 minuten gereden kan worden. Nairobi en goed doorlopend verkeer gaan echt niet samen. In de avond zijn Angela en ik samen pizza gaan eten in de stad. We zijn hierna weer snel terug gegaan naar ons hotel omdat het al donker was en Nairobi niet de veiligste stad schijnt te zijn. Verschillende kinderen kwamen naar ons toelopen om te bedelen. ‘No’ of ‘sorry’ zeggen had alleen niet zoveel zin, ze bleven achter ons aanlopen. Op de laatste dag kwamen we erachter dat negeren het beste werkt.
Bij de persconferentie
De volgende dag zijn we naar een park gegaan midden in de stad en hebben hier een beetje rondgekeken. Hierna wilden we naar een Maasai markt, maar dit kreeg ook weer een interessante wending. Ik keek op mijn telefoon waar het was toen er ineens een man naar me toe kwam en vroeg of ik op zoek was naar de Maasai markt. Erg ‘toevallig’. Hij beweerde een kunstenaar te zijn en kunst te verkopen op de markt dus liepen we achter hem aan. We kwamen uit bij een winkeltje boven in een gebouw. Deze voorstelling had ik zelf niet echt van een Maasai markt. Wel verkochten ze veel Maasai spullen. De man gaf ons een mandje en vertelde dat we hier spullen in konden doen en daarna konden gaan onderhandelen over de prijs. Er was verder één andere toerist aanwezig in de winkel, maar die ging al snel weg. Voor de rest waren we omringd door mannen die in deze winkel zouden moeten werken. Uiteindelijk hadden we wel wat leuke dingetjes gevonden, dus wilden we een prijs horen. Voor een klein schaaltje vroeg de man alleen al omgerekend 30 euro. Belachelijk! Ik zei dat we maar een klein bedrag hadden om te besteden, en meer niet. Dit vond hij veel te weinig dus zijn direct de winkel uit gelopen. Een aantal meter verderop in de straat werden we tegengehouden. Een van de mannen wilde toch over de prijs onderhandelen. Uiteindelijk zijn we voor een schaaltje 27 euro naar beneden gezakt en waren nu 3 euro kwijt in plaats van 30. Iets verderop werden we weer aangesproken door een man die vroeg of we op zoek waren naar de ‘Maasai markt’. Ik zei hem dat we net al zijn meegenomen door zijn vriend. In de avond was de Miss & Mister verkiezing. Het begon om acht uur, maar had al een uur uitloop. Volgens het tijdschema zou de verkiezing tot 02.30 duren maar op een gegeven moment hadden we al twee uur uitloop. Angela en ik waren niet van plan om tot zo laat te blijven. De verkiezing was verder erg leuk om mee te maken en we moesten natuurlijk onze eigen kandidaten aanmoedigen van onze verkiezing van vorige maand. Uiteindelijk heeft Immanuel, de jongen die ook de winnaar was bij onze verkiezing, de wedstrijd gewonnen! We zijn heel trots op hem. Angela en ik zijn halverwege de verkiezing naar het hotel gebracht omdat het al laat werd en we onwijs veel trek hadden. We hadden 1 uur in de middag voor het laatst gegeten en dachten bij de verkiezing te gaan eten, maar dit bleek niet het geval tet zijn. Bij het hotel vroegen we of ze misschien nog eten hadden. De receptioniste zei van niet maar dat er wel eten voor ons gehaald kon worden. Zo zaten we rond 01.00 ’s nachts patat met kip te eten in ons bed.
Uhuru Park Nairobi
Bij de Miss & Mister verkiezing
Avondeten in bed rond 01.00
De volgende ochtend ging heel vroeg de hoteltelefoon. Een van de kandidaten uit onze verkiezing van Tanzania was naar Nairobi overgekomen en zou vanavond met ons mee terug reizen naar Tanzania. Hij vroeg hoe laat we zouden vertrekken dus ik vertelde hem vanavond, zoals afgesproken was met Seph. In de ochtend zouden er namelijk geen bussen rijden. Deze dag wilden we op zoek gaan naar de echte Maasai markt. Hier aangekomen werden we weer aangesproken door een groepje mannen. Ze liepen met ons mee over de markt en vertelden ons als we iets wilden kopen, zij konden helpen met onderhandelen over de prijs. Ik vond ze maar een beetje irritant en wilde liever alleen over de markt lopen. Uiteindelijk hebben we ze alsnog kunnen afschudden. Na rond te hebben gelopen op de markt, zijn we gaan lunchen. Ondertussen hadden we een appje gekregen van Seph dat de jongen die vanochtend belde, in de war was omdat het eigenlijk de bedoeling was geweest dat wij vanochtend met hem mee zouden reizen terug naar de grens. Dit had Shariff alleen niet doorgegeven aan de telefoon en daarnaast had Seph gezegd dat er in de ochtend geen bussen zouden rijden. Shariff was al zonder ons vertrokken en gezien Immanuel had gewonnen, moesten hij en Seph nog drie dagen langer in Kenia blijven. Dit betekende dat Angela en ik alleen terug zouden moeten reizen naar Tanzania. We wilden Seph spreken omdat we er niks van begrepen, maar hij zat in een meeting. Uiteindelijk hebben we vier uur lang op Seph gewacht. Toen hij er uiteindelijk was, vertelde hij dat hij nog geen plan had. We begrepen er niet zoveel meer van maar hij verzekerde ons dat we vanavond terug zouden reizen. Dit moest ook wel omdat Angela en ik op maandag (vandaag) naar Mwanza willen reizen, omdat dinsdag (morgen) onze vlucht is. Om zeven uur zou Seph naar ons hotel komen met een plan. Hij was er pas om kwart voor negen met de drie kandidaten die meededen aan de verkiezing. Uiteindelijk zijn we met z’n allen terug gereisd naar Tanzania. We zaten dus de hele dag in de stress voor niks. Er was alleen nog geen vervoer geregeld. Omdat veel Afrikaanse mensen deze periode van het jaar aan het afreizen zijn naar de dorpen, waren er geen kaartjes meer voor de grote bussen. We zijn meegegaan in een klein autobusje, met nog andere mensen. Deze bus zou alleen niet helemaal doorrijden naar de grens, dus moesten we nog overstappen op een ander busje. Onderweg was onze collega dronken geworden waardoor hij erg luidruchtig werd. Andere mensen in de bus hadden er ook last van. Nadat ik hem had gevraagd om iets stiller te zijn, heeft hij heel de rit zijn mond gehouden. Hij was tijdens de rit niet zo scherp meer, gezien we uiteindelijk veel te ver met het busje waren meegereden. De bus keerde om en we stapten over op een ander busje, die ons naar de grens bracht. Angela en ik voelden ons net begeleiders van een ouderen reis of iets dergelijks. De albino’s wisten zelf niet erg veel dus moesten wij ze overal heen begeleiden met de vele bagage die ze met zich meehadden. Achteraf was ik toch liever alleen met Angela terug gereisd. Alles verliep erg traag. Rond een uur of negen waren we eindelijk weer over de grens, terug in Tanzania.
Vanochtend hebben we definitief afscheid genomen van onze collega’s op kantoor en van Geita. Angela en ik hebben het niet droog kunnen houden. Het is heel gek om alles en iedereen achter te moeten laten na drie maanden tijd. Ik ben wel echt onwijs dankbaar voor de afgelopen drie maanden en ik heb ontzettend veel geleerd. Ik had dit zeker niet willen missen en zou het zo nog een keer doen! Ook bedankt aan iedereen voor de verstuurde kaartjes, voedselpakketten en berichtjes. En natuurlijk heel erg bedankt voor het lezen van deze blog en alle medeleven!❤Morgen vlieg ik om 11 uur richting Zanzibar en zal rond 17.00 aankomen na een stop in Dar Es Salaam. Ik kijk er echt naar uit om even te kunnen relaxen komende dagen en natuurlijk om mijn ouders weer te zien.
Reacties
Een reactie posten