Laura naar Tanzania

26 september Vandaag is een hele warme dag. Oktober schijnt een warme maand te worden, dus daar lijken we naartoe te gaan werken. Ik heb het al bloedje heet als ik ’s ochtends op kantoor aankom in onze lange broeken. Vandaag zouden we om 11 uur weer met Luci meegaan naar de afgelegen gebieden, dus besloten Angela en ik even te brunchen bij Digital café voordat we weggingen. Hoogstwaarschijnlijk konden we niks eten in deze gebieden, of tenminste, er is misschien wel eten, maar dat is waarschijnlijk niet helemaal ‘veilig’ voor ons om te nemen. We namen sambosa en tjipati als brunch en ik kreeg ongevraagd thee met melk waar lekker zo’n vlieslaagje op zat. Vlakbij kantoor kwamen er twee jongens naar ons toegelopen; ‘please, let me talk to you’. We zeiden dat we haast hadden en weg moesten. Op een gegeven moment werd die een beetje opdringerig en wilde hij perse ons nummer hebben ‘please call me’. Af en toe zijn er gekke mensen hier op straat. Net zoals een aantal kinderen die ons niet me...

22 september Vandaag hadden we met Sabato afgesproken om naar het Yohanna Memorial Center te gaan om te gaan voetballen met de kinderen. Aangekomen bij het centrum komen de kinderen naar ons toe gerend en begroeten ons met ‘good morning madame’ en maken een buiging. Hier kan ik nog steeds niet aan wennen dus buig af en toe met ze mee uit automatisme. Ze verwisselden direct hun slippers voor hun dichte schoenen toen ze hoorden dat we met ze gingen voetballen. De kinderen droegen de vorige keren uniformpjes maar nu droegen ze denk ik kleding van thuis. De kleding zag er oud uit, overal zaten gaten en scheuren. Verder droeg het overgrote deel geen petjes en geen van de kinderen droeg een zonnebril terwijl de zon fel aan het branden was op dit moment. Het was een leuk voetbalpotje maar ook erg vermoeiend vanwege de hitte. Sabato had zijn boxjes meegenomen, de kinderen schijnen erg van muziek te houden. Zodra de muziek aan ging, gingen de kinderen meteen dansen. Mooi om te zien hoe soepel ...

18 september Ondertussen kunnen we wel zeggen dat we aardig gewend zijn hier en dat het al een beetje als thuis begint te voelen. Paulina kwam vandaag naar ons toe en vertelde dat ze vandaag weg zou gaan en pas morgenavond weer thuis zou komen. Morgen stond er alleen een Skype sessie gepland met Oost-Afrika om de criteria van de Miss & Mister verkiezing te bespreken. Ze zei dat Angela en ik dat maar samen moesten doen, omdat het haar niet zou lukken om erbij te zijn. Wij hebben alleen geen idee wat er verder tijdens deze meeting besproken zal worden en weten verder ook niet zoveel informatie over dit evenement, maar dat wist Paulina zelf ook niet, dus we moesten maar afwachten. Vandaag hadden we drie meetings gepland staan, waarvan er maar weer één van door kon gaan, en dat was pas na de lunch, na twee uur dus. We hebben vanaf acht uur vanmorgen gewacht op kantoor voor deze meeting. In de tussentijd waren we wel eventjes naar huis gegaan. Bij de waterput horen we de mensen ‘mzung...

15 september Vandaag is papa jarig. Het voelt gek om er voor het eerst niet bij te zijn, maar gelukkig bestaat er nog iets als videobellen. In de ochtend klopte Paulina op onze deur met de vraag of wij deze middag meewilden naar het ziekenhuis. Als je hier op de deur klopt, zeg je trouwens ‘odi’. Paulina haar zwager ligt opgenomen vanwege een motorongeluk waarbij zijn collega helaas is overleden. Angela en ik besloten daarvoor nog eerst even een rondje te lopen in het dorp. Onderweg kwamen verschillende mensen naar ons toe die om geld kwamen bedelen. Dit hadden we hier nog niet eerder meegemaakt, maar het was eigenlijk wel te verwachten gezien we met dure telefoons en een camera door de straten liepen. Het lijkt hier verder trouwens wel een veilige omgeving, al zou ik nog niet zo snel in mijn eentje de straat op gaan. Het is vandaag erg warm en eigenlijk iets te warm om in de volle zon te lopen. Op de terugweg naar huis waren er verschillende kindjes die vroegen of we een foto wilden...

10 september We zaten nog aan ons ontbijt toen Paulina al klaar stond om naar kantoor te gaan. Elke maandagochtend begint met een meeting waarbij de activiteiten van afgelopen week worden besproken en wordt er gekeken naar de planning van de komende week. Deze week staat voor ons op de planning om alle projecten van Nelico langs te gaan, om de organisatie beter te leren kennen. De fotoshoots op kantoor worden dagelijks voortgezet. In plaats van je ‘cheeeese’ zegt bij het maken van een foto, zeggen ze hier ‘ndizi’, wat banaan betekent. Na onze lunch liepen we samen met Richard terug naar kantoor. Hij is werkzaam bij Nelico en heeft albinisme. Hij gaat helpen bij het Miss & Mister Albinism Event waarvan Angela en ik in het comité zitten bij de voorselectie rondes. Zoals jullie misschien ondertussen al is opgevallen, zijn er voornamelijk hobbelige zandweggetjes hier waar we de afgelopen dagen al een paar keer weg slibden. Het zat er al aan te komen, maar inderdaad, dit keer ging ik ...

7 september Na een onrustige nacht door het geblaf en gespring van de honden rondom het huis, vertrokken we om kwart voor 8 naar kantoor. We begonnen deze ochtend met het analyseren van de interview vragen, samen met Eddy. Rond 10 uur gaan ze ontbijten op kantoor en kan je kiezen voor een snack met thee. We kozen sambosa, een gefrituurd driehoekje van bladerdeeg gevuld met vlees afkomstig van koeienbenen. Het eten is hier over het algemeen allemaal gefrituurd, dus niet erg gezond. Opvallend is dat iedereen hier twee of meer telefoons bij zich heeft.  Eddy zei tegen ons dat ze een tweede telefoon gebruiken als powerbank, niet een goedkoop alternatief lijkt me. Om 1 uur was het weer lunchtijd en gingen we met twee collega's wat lunchen bij een klein restaurantje. We hadden een soort Spaanse omelet, ei met patatjes erin, ook wel 'mayai' genoemd. Wederom een vettige lunch en ondertussen begin ik me ongezond te voelen. Eddy zegt steeds 'ah als jullie naar huis g...